حدیث دربارهپرهيز از حرام هاى خدا

الإمام الباقر عليه السلام:قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله لِجابِرِ بنِ عَبدِ اللّهِ: يا جابِرُ، هذا شَهرُ رَمَضانَ؛ مَن صامَ نَهارَهُ وقامَ وِردا مِن لَيلِهِ وعَفَّ بَطنَهُ وفَرجَهُ وكَفَّ لِسانَهُ، خَرَجَ مِن ذُنوبِهِ كَخُروجِهِ مِنَ الشَّهرِ. فَقالَ جابِرٌ: يا رَسولَ اللّهِ، ما أحسَنَ هذَا الحَديثَ! فَقالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: يا جابِرُ، وما أشَدَّ هذِهِ الشُّروطَ! ۱

امام باقر عليه السلام:پيامبر خدا به جابر بن عبد اللّه فرمود: «اى جابر! اين، ماه رمضان است. هر كس روزش را روزه بدارد و بخشى از شبش را به عبادت برخيزد و شكم و شهوتش را پاك نگه دارد و زبانش را حفظ كند، از گناهانش بيرون مى شود، آن گونه كه از اين ماه بيرون مى شود». جابر گفت: اى پيامبر خدا! اين سخن، چه نيكوست! پيامبر خدا فرمود: «اى جابر! و اين شرط ها چه سخت اند!».

۱.الكافي: ج 4 ص 87 ح 2 عن جابر بن يزيد الجعفي، بحارالأنوار: ج 96 ص 371 ح 55.

کلیدواژه‌ها روزه حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی آداب روزه داری +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام:[به پيامبر صلى الله عليه و آله] گفتم: اى پيامبر خدا! برترينِ كارها در اين ماه (رمضان) چيست؟ فرمود: «اى ابو الحسن! برترينِ كارها در اين ماه، پرهيز از حرام هاى خداست».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند مى فرمايد: «هر كس اعضايش از حرام هاى من، روزه دار نباشد، نيازى نيست كه به خاطر من، خوراك و نوشيدنى اش را ترك كند».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چهار چيز، روزه و كارهاى نيك را خراب مى كند: غيبت، دروغ، سخن چينى، و نگاه به نامحرم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس ماه رمضان را از روى ايمان و به خاطر پاداش [الهى] روزه بدارد و گوش و چشم و زبانش را از مردم باز دارد، خداوندْ روزه اش را مى پذيرد و گناهان گذشته و آينده اش را مى آمرزد و به او پاداش شكيبايان را مى دهد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر روزه دارى كه در پشت سرِ زنى با دقّت بنگرد، تا حدّى كه حجم استخوان بندى زن از پشت لباسش براى او آشكار شود، روزه اش را افطار كرده است.

امام على عليه السلامـ در بيان حديث معراج پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: خداى متعال فرمود: «. اى احمد! هيچ عبادتى نزد من، محبوب تر از سكوت و روزه نيست. پس هر كه روزه بدارد، ولى زبانش را نگه ندارد، همچون كسى است كه به نماز ايستاده، امّا در نمازش قرائت ندارد. پس به او پاداش ايستادن به نماز را مى دهم؛ امّا پاداش عبادتگران را به او نمى دهم».