حدیث دربارهآسودگى در روز حساب
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إذا كانَ يَومُ القِيامَةِ تَخرُجُ الصُّوّامُ مِن قُبورِهِم، يُعرَفونَ بِرِياحِ صِيامِهِم، أفواهُهُم أطيَبُ مِن ريحِ المِسكِ، فَيُلقَونَ بِالمَوائِدِ وَالأَباريقِ مُخَتَّمَةً بِالمِسكِ، فَيُقالُ لَهُم: «كُلوا فَقَد جُعتُم، وَاشرَبوا فَقَد عَطِشتُم، ذَرُوا النّاسَ وَاستَريحوا فَقَد أعيَيتُم إذِ استَراحَ النّاسُ». فَيَأكُلونَ ويَشرَبونَ ويَستَريحونَ وَالنّاسُ في عَناءٍ وظَمَاً. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون روز قيامت شود، روزه داران از گورهاى خود بيرون مى آيند. آنان، با بوى روزه دارى شان شناخته مى شوند. دهان هايشان خوش بوتر از بوى مُشك است، [فرشتگان]با آنان همراه با سفره ها و تُنگ هاى مُهرخورده با مُشك، ديدار مى كنند و به آنان گفته مى شود: «بخوريد، كه گرسنگى كشيديد، و بنوشيد، كه تشنه شديد. مردم را وا گذاريد و به آسايش بپردازيد؛ زيرا آن گاه كه آنان آسوده بودند، شما رنج كشيديد».
پس مى خورند و مى آشامند و مى آسايند، در حالى كه مردم، در رنج و تشنگى اند.
۱.الدرّ المنثور: ج 1 ص 442 نقلاً عن أبي الشيخ في الثواب عن أنس.