حدیث دربارهتشويق به آمرزش خواهى
الإمام عليّ عليه السلام:كانَ في الأرضِ أمانانِ مِن عذابِ اللّهِ، وقد رُفِعَ أحَدُهُما، فَدُونَكُمُ الآخَرَ فَتَمَسَّكوا بهِ: أمّا الأمانُ الذي رُفِعَ فهُو رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله، وأمّا الأمانُ الباقِي فالاستِغفارُ، قالَ اللّهُ تعالى: «وَما كانَ اللّهُ لِيُعَذِّبَهُم وأنتَ فيهِم وما كانَ اللّهُ مُعَذِّبَهُم وَهُم يَستَغفِرونَ» ۱. ۲
امام على عليه السلام:بر روى زمين، دو عامِل ايمن كننده از عذاب خدا وجود داشت كه يكى از آن دو، از دست رفت. پس آن ديگرى را بگيريد و بدان چنگ در زنيد. آن ايمنى بخشى كه از دست رفت، پيامبر خدا بود، و آن كه باقى است، آمرزش خواستن است. خداوند متعال مى فرمايد: «[اى محمّد!] تا تو در ميان آنان هستى، خدا عذابشان نمى كند و تا زمانى كه آمرزش مى طلبند، خدا عذابشان نمى كند» .