حدیث دربارهدعاى پيامبر صلى الله عليه و آله براى قومش

دلائل النبوّة لأبي نعيم عن بلال:أذَّنتُ الصُّبحَ في لَيلَةٍ بارِدَةٍ فَلَم يَأتِ أحَدٌ، ثُمَّ أذَّنتُ فَلَم يَأتِ أحَدٌ، فَقالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله: ما شَأنُهُم يا بِلالُ؟ قُلتُ: كَبَدَهُمُ البَردُ ۱ بِأَبي أنتَ واُمّي. فَقالَ: اللّهُمَّ اكسِر عَنهُمُ البَردَ. قالَ بِلالٌ: فَلَقَد رَأَيتُهُم يَتَرَوَّحونَ فِي السُّبحَةِ أوِ الصُّبحِ. ۲

دلائل النبوّة، ابو نعيمـ به نقل از بلال ـ: در يك شب سرد، اذان گفتم و كسى [به نماز]نيامد. دوباره اذان گفتم، باز كسى نيامد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «مردم را چه شده است، اى بلال؟». گفتم: پدر و مادرم به فدايت! دچار سرما شده اند. گفت: «بار خدايا! سرما را برايشان بشكن». ديدم مردم در هنگام نماز نافله يا صبح، خود را [از گرما] باد مى زنند.

۱.كَبدَهم البردُ: أي شقّ عليهم وضيّق. أو أصاب أكبادَهم، وذلك أشدّ ما يكون من البَرْد؛ لأنّ الكَبِد معدن الحرارة والدَّم، ولا يَخلصُ إليها إلّا أشدّ البرد (النهاية: ج 4 ص 139 «كبد»).

۲.دلائل النبوّة لأبي نعيم: ص 464 ح 392.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی دعا و ذکر کسانی که پیامبر صلی الله علیه و آله برایشان +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوندا! قومم را بيامرز، كه آنان نادان اند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در غزوه اُحد در حالى كه به طرف ايشان تير پرتاب مى شد ـ: خداوندا! قوم مرا بيامرز، كه آنان نادان اند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ آن گاه كه مردم را به يكتاپرستى مى خواند و مردم به طرفش خاك و سنگ و مانند آن مى انداختند و هنگامى كه به ايشان گفته شد: اكنون وقت آن رسيده است كه آنان را نفرين كنى، چنان كه نوح قومش را به نابودى نفرين كرد! ـ: بار خدايا! قوم مرا هدايت فرما، كه اينان نادان اند، و مرا بر آنان نصرت بخش تا دعوت مرا به فرمان بردارى از تو، پاسخ دهند.

الخرائج والجرائح:پيامبر صلى الله عليه و آله به مكّه در آمد. هنگام ظهر بود. بلال را فرمود و او بر بام كعبه رفت و اذان گفت، و هر بتى در مكّه بود، فرو افتاد. چون خبر به بزرگان قريش رسيد، يكى از آنان با خود گفت: فرو شدن در شكم زمين، بهتر از شنيدن اين خبر است. ديگرى گفت: خداى را سپاس كه پدرم را تا به امروز زنده نگه نداشت [كه چنين روزى را ببيند]. پيامبر خدا فرمود: «فلانى! تو در دلت چنين گفتى. فلانى! تو نيز در دلت چنين گفتى». ابو سفيان گفت: تو مى دانى كه من چيزى نگفتم. پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: «بار خدايا! قوم مرا هدايت كن، كه آنان نادان اند».

الشفا بتعريف حقوق المصطفى:روايت شده است كه چون در جنگ اُحد، دندان هاى ميانى پيامبر صلى الله عليه و آله شكست و صورتش شكافته شد، اين حادثه بر يارانش سخت گران آمد و گفتند: كاش نفرينشان كنى! فرمود: «من براى لعن [و نفرين] مبعوث نشده ام؛ بلكه براى دعوت [به حق] و از سر مِهر، برانگيخته گشته ام. بار خدايا! قوم مرا هدايت فرما، كه آنان نادان اند».

إعلام الورىـ به نقل از صباح بن سَيابَه ـ: به امام صادق عليه السلام گفتم: درست است كه مى گويند دندان هاى ميانى پيامبر صلى الله عليه و آله شكسته شدند؟ فرمود: «نه، به خدا سوگند، زمانى كه رحلت فرمود، سالم بود؛ امّا صورتش شكاف داشت». گفتم: آن غار اُحد كه مى گويند پيامبر خدا به آن پناه برد، چه؟ گفت: «به خدا سوگند كه ايشان از جاى خود تكان نخورد، و به ايشان گفته شد: چرا نفرينشان نمى كنى؟ فرمود: بار خدايا! قوم مرا هدايت فرما».

المعجم الكبيرـ به نقل از سهل بن سعد ـ: زمانى كه دندان هاى ميانى پيامبر صلى الله عليه و آله شكست و چهره ايشان مجروح گشت و كلاهخود ايشان شكافت، من خود، شاهد بودم و مى دانم چه كسى خون از چهره اش مى شست و چه كسى آب برايش مى آورد و نيز بر زخمش چه نهادند تا خون، بند آمد. فاطمه دختر محمّد، پيامبر خدا، خون از چهره اش مى شست و على عليه السلام در سپرى برايش آب مى آورد. چون فاطمه عليهاالسلام خون از چهره پدرش شست، حصيرى را آتش زد و خاكستر كه شد، مقدارى از آن خاكستر را برداشت و بر صورت ايشان نهاد و خون، بند آمد. سپس [پيامبر صلى الله عليه و آله] در آن روز فرمود: «خشم خداوند، بر قومى كه صورت پيامبر خدا را مجروح ساختند، سخت شد». سپس لختى درنگ كرد و آن گاه گفت: «بار خدايا! قوم مرا بيامرز، كه آنان نادان اند».

صحيح البخارىـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: طُفَيل بن عمرو، خدمت پيامبر خدا رسيد و گفت: اى پيامبر خدا! قبيله دوس، نافرمانى و سرپيچى كردند. پس نفرينشان كن. مردم گمان بردند كه پيامبر صلى الله عليه و آله آنان را نفرين مى كند؛ امّا ايشان گفت: «بار خدايا! دوس را هدايت فرما و آنان را [به دين اسلام] بياور».