حدیث دربارهفاطمه بنت اسد

الخرائج و الجرائح:روزى، على عليه السلام گريست و گفت: مادرم درگذشت. پيامبر صلى الله عليه و آله برخاست و فرمود: «به خدا سوگند كه او، به راستى، مادر من نيز هست. هيچ محبّتى از عمويم نديدم، مگر آن كه بيشتر از آن را از او ديدم». سپس صدا زد: «اى اُمّ سلمه! اين بُردِ مرا به كمرش ببند و اين پيراهنم را به بالاتنه اش بپوشان و اين ردايم را بر او بپوشان و چون غسلش دادى، مرا خبر كن». اُمّ سلمه پيامبر صلى الله عليه و آله را خبر كرد. ايشان، جنازه را بر تابوت نهاد و سپس بر او نماز گزارد و آن گاه وارد قبر شد. مدّتى گذشت و جز زمزمه اى از ايشان شنيده نمى شد. سپس [پيامبر صلى الله عليه و آله رو به جنازه]صدا زد: «فاطمه!». او گفت: بله، اى پيامبر خدا! فرمود: «آيا آنچه را برايت ضمانت كرده بودم، ديدى؟». گفت: آرى. خداوند از جانب من، به تو، در حيات و مَمات، برترين پاداش را بدهد! چون پيامبر صلى الله عليه و آله لحد را پوشاند و بيرون آمد، از وى درباره آنچه فرمود، سؤال كردند. فرمود: «روزى براى او اين آيه را قرائت كردم: «و همان گونه كه شما را نخستين بار آفريديم، [اكنون نيز]تنها به سوى ما آمده ايد» . گفت: اى پيامبر خدا! تنها يعنى چه؟ گفتم: يعنى عريان. گفت: چه شرم آور! و من از خدا خواستم كه عورت او را آشكار نسازد. سپس از من درباره نَكير و مُنكِر پرسيد و من از نحوه آمدن آن دو برايش گفتم. گفت: خدا به دادم برسد از آن دو! و من از خدا خواستم كه آن دو را به او نشان ندهد و قبرش را براى او فراخ گردانَد و وى را در همان كفنش محشور فرمايد».