حدیث دربارهاُمّ مَعبد

الثقاتـ در يادكرد از هجرت پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: سپس به سوى خيمه هاى اُمّ مَعبد ۱۳ خُزاعى رفتند. اُمّ معبد، بانويى ميان سال ۱۴ بود كه رو نمى گرفت و چابك بود. لباسش را روى پاهايش مى انداخت و جلوى خيمه مى نشست و آب و غذا مى داد. به او خرما مى دادند و چيزى مى خريدند؛ ۱۵ ولى [اين بار] چيزى از اينها را نزد او نيافتند؛ چرا كه مردم آذوقه شان تمام شده بود و قحطى زده بودند. چشم پيامبر خدا به ميشى افتاد كه در گوشه خيمه بود. فرمود: «اين ميش چيست، اى اُمّ معبد؟». اُمّ معبد گفت: از شدّت لاغرى، با گوسفندان نرفته است. فرمود: «شيرى هم دارد؟». گفت: لاغرتر از آن است كه چيزى داشته باشد. فرمود: «اجازه مى دهى آن را بدوشم؟». اُمّ معبد گفت: آرى، پدر و مادرم فدايت! اگر شيرى در آن ديدى، بدوشش. پيامبر خدا فرمود كه آن را بياورند و دستى به پستانش كشيد و نام خدا را بر آن برد و گفت: «بار خدايا! به ميش اُمّ معبد بركت عطا فرما». به ناگاه، ميان دو پاى گوسفند از هم گشاد و پستان هايش پُرشير شد و شروع به نشخوار كردن نمود. پيامبر صلى الله عليه و آله از اُمّ معبد، ظرفى كه همگى را كاملاً سير كند، طلبيد و در آن، چندان شير دوشيد كه كف هاى آن [در ظرف بالا آمد و] درخشيدن گرفت. پس، به اُمّ معبد نوشانيد و او چندان شير نوشيد كه سير شد. همچنين به يارانش داد و آنها نيز سير نوشيدند، و آخر از همه خودش نوشيد و فرمود: «ساقى گروه، آخرين نوشنده است». يك نوبت ديگر نيز همگى سير نوشيدند و پيامبر صلى الله عليه و آله براى بار دوم، گوسفند را دوشيد.