حدیث دربارهبرادر مؤمن ، وقتى كه حضور ندارد
عنه صلى الله عليه و آله:مَن قَضى لِأَخيهِ المُؤمِنِ حاجَةً، كانَ كَمَن عَبَدَ اللّهَ دَهرَهُ، ومَن دَعا لِمُؤمِنٍ بِظَهرِ الغَيبِ قالَ المَلَكُ: ولَكَ مِثلُ ذلِكَ، وما مِن عَبدٍ مُؤمِنٍ دَعا لِلمُؤمِنينَ وَالمُؤمِناتِ بِظَهرِ الغَيبِ إلّا رَدَّ اللّهُ عز و جل مِثلَ الَّذي دَعا لَهُم، مِن مُؤمِنٍ أو مُؤمِنَةٍ مَضى مِن أوَّلِ الدَّهرِ أو هُوَ آتٍ إلى يَومِ القِيامَةِ.
وإنَّ العَبدَ المُؤمِنَ لَيُؤمَرُ بِهِ إلَى النّارِ، يَكونُ مِن أهلِ الذُّنوبِ وَالخَطايا فَيُسحَبُ، فَيَقولُ المُؤمِنونَ وَالمُؤمِناتُ: إلهَنا! عَبدُكَ هذا كانَ يَدعو لَنا فَشَفِّعنا فيهِ، فَيُشَفِّعُهُمُ اللّهُ عز و جل فيهِ، فَيَنجو مِنَ النّارِ، بِرَحمَةٍ مِنَ اللّهِ عز و جل. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس براى برادر مؤمنش حاجتى را برآورده سازد، همانند كسى است كه يك عمر خدا را عبادت كرده باشد و هر كس براى مؤمنى در غيابش دعا كند، فرشته مى گويد: «تو را نيز مانند آن باد!».
هيچ بنده مؤمنى نيست كه براى مردان و زنان مؤمن، در پشتِ سر آنان، دعا كند، مگر آن كه خداوند عز و جل همانند دعايى را كه براى آنان كرده است، به شماره هر مرد يا زن مؤمنى كه از آغاز روزگار در گذشته يا تا روز قيامت خواهند آمد، به او برمى گردانَد.
[روز قيامت] امر مى شود بنده مؤمنى را كه اهل گناه ها و خطاها بوده است، به سوى آتش ببرند و او را كِشان كِشان مى برند. در اين هنگام، مردان و زنان مؤمن مى گويند: اى معبود ما! اين بنده تو براى ما دعا مى كرد. پس اكنون، شفاعت ما را در حقّ او بپذير.
خداوند عز و جل هم شفاعت آنان را درباره اش مى پذيرد و با لطف و رحمت خداوند عز و جل از آتش نجات مى يابد.
۱.الأمالي للطوسي: ص 481 ح 1051 عن يحيى بن القاسم الأسدي الضرير عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 93 ص 383 ح 4.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکردعا کردن برای دیگران +2 مورد دیگر