حدیث دربارهترغيب به درخواست دعا از ديگران

الأمالى، صدوقـ به نقل از ليث بن ابى سليم ـ: شنيدم مردى از انصار مى گويد: در يك روز بسيار گرم، پيامبر خدا در سايه درختى نشسته بود كه مردى آمد و جامه هاى خويش را از تن بركَنْد و آن گاه، شروع به غلت زدن بر روى ريگ هاى داغ كرد. گاه پشتش، گاه شكمش و گاه پيشانى اش را داغ مى كرد و مى گفت: بچش ـ اى نفس ـ كه عذاب خدا سخت تر از اين كارى است كه با تو مى كنم! پيامبر خدا هم به كارى كه او مى كرد، مى نگريست. سپس آن مرد، جامه هايش را پوشيد و آمد. پيامبر صلى الله عليه و آله با اشاره دستش او را فرا خوانْد و به وى فرمود: «اى بنده خدا! من، شاهد بودم تو كارى را انجام دادى كه تاكنون نديده بودم كسى چنين كارى بكند. چه چيز تو را بر اين كار، واداشت؟». مرد گفت: ترس از خداوند عز و جل مرا به اين كار، وا داشت و به نفس خود گفتم: بچش ـ اى نفس! ـ كه عذاب خدا بسى سخت تر از اين كارى است كه با تو مى كنم! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «به راستى كه تو از [مقام] پروردگارت، چنان كه سزاوار است، ترسيدى و پروردگارت به تو بر آسمانيان نازيد». سپس به يارانش فرمود: «اى گروه حاضران! نزد اين رفيقتان برويد تا برايتان دعا كند». ياران پيامبر صلى الله عليه و آله نزديك او رفتند و آن مرد براى ايشان دعا كرد و گفت: بار خدايا! همه ما را در مسير هدايت بدار و پرهيزگارى را ره توشه ما، و بهشت را پايانِ كار ما قرار ده.