حدیث دربارهكسى كه غريق گونه دعا كند
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:أوحَى اللّهُ إلى نَبِيٍّ مِنَ الأَنبِياءِ: ما بالُ عِبادي يَدخُلونَ بُيوتي بِقُلوبٍ غَيرِ طاهِرَةٍ، وأبدانٍ غَيرِ نَقِيَّةٍ؟ أبي يَغتَرّونَ؟ أو إيّايَ يُخادِعونَ؟ وعِزَّتي وجَلالي، وعُلُوِّ مَكاني، لَأَبتَلِيَنَّهُم بِبَلِيَّةٍ أترُكُ الحَليمَ فيها حَيرانَ، لا يَنجو مَن نَجا مِنهُم إلّا بِدُعاءٍ كَدُعاءِ الغَريقِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند به پيامبرى از پيامبران، وحى فرمود: «چه شده است كه بندگانم با دل هاى ناپاك و بدن هاى آلوده به خانه هاى من درمى آيند؟ آيا به من غرّه مى شوند؟ يا مرا مى فريبند؟ به عزّت و شُكوه و بلندى مقامم سوگند كه آنان را به چنان بلايى گرفتار مى سازم كه شخص بردبار (خردمند) را در آن سرگشته كنم و از ايشان، تنها آن كس نجات مى يابد كه چونان شخصِ در حال غرق شدن، دعا كند».
۱.الفردوس: ج 1 ص 145 ح 517 عن أنس.