حدیث دربارهماه رمضان
الإمام الباقر عليه السلام:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يُقبِلُ بِوَجهِهِ إلَى النّاسِ فَيَقولُ: يا مَعشَرَ النّاسِ؛ إذا طَلَعَ هِلالُ شَهرِ رَمَضانَ غُلَّت مَرَدَةُ الشَّياطينِ، وفُتِّحَت أبوابُ السَّماءِ، وأبوابُ الجِنانِ، وأبوابُ الرَّحمَةِ، وغُلِّقَت أبوابُ النّارِ، وَاستُجيبَ الدُّعاءُ، وكانَ للّهِِ فيهِ عِندَ كُلِّ فِطرٍ عُتَقاءُ يُعتِقُهُمُ اللّهُ مِنَ النّارِ، ويُنادي مُنادٍ كُلَّ لَيلَةٍ: هَل مِن سائِلٍ! هَل مِن مُستَغفِرٍ! اللّهُمَّ أعطِ كُلَّ مُنفِقٍ خَلَفا، وأعطِ كُلَّ مُمسِكٍ تَلَفا. ۱
امام باقر عليه السلام:پيامبر خدا، رو به مردم مى كرد و مى فرمود: «اى گروه مردمان! هر گاه هلال ماه رمضان طلوع كند، شياطين پليد به بند كشيده مى شوند و درهاى آسمان و درهاى بهشت ها و درهاى رحمت، گشوده مى گردند و درهاى آتش، بسته مى شوند و دعا به اجابت مى رسد و در هنگام هر افطار، خداوند شمارى را از آتش آزاد مى كند و هر شب منادى اى ندا مى دهد: «آيا هيچ درخواست كننده اى نيست؟ آيا هيچ آمرزش خواهى نيست؟ بار خدايا! به هر كس انفاقى كند، عوض عطا فرما و به هر كس از انفاق خوددارى ورزد، زيانى برسان».
۱.الكافي: ج 4 ص 67 ح 6 عن جابر، بحار الأنوار: ج 96 ص 360 ح 27.