حدیث دربارهشب نيمه شعبان

تاريخ دمشق عن عائشة:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَدعو وهُوَ ساجِدٌ لَيلَةَ النِّصفِ مِن شَعبانَ، يَقولُ: أعوذُ بِعَفوِكَ مِن عِقابِكَ، وأعوذُ بِرِضاكَ مِن سَخَطِكَ، وأعوذُ بِكَ مِنكَ، جَلَّ وَجهُكَ. وقالَ: أمَرَني جِبريلُ أن اُرَدِّدَهُنَّ في سُجودي، فَتَعَلَّمتُهُنَّ وعَلَّمتُهُنَّ. ۱
تاريخ دمشقـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر خدا در شب نيمه شعبان، در سجده دعا مى كرد و مى گفت: «از كيفرِ تو، به عفو تو پناه مى برم و از ناخشنودى ات به خشنودى ات پناه مى برم و از تو، به خودت پناه مى برم، اى ذاتت پُرشكوه!». و فرمود: «جبرئيل عليه السلام به من گفت كه اينها را در سجده ام تكرار كنم، پس من آنها را آموختم و [به امّتم]آموزش دادم».
۱.تاريخ دمشق: ج 36 ص 195 ح 7297 و ج 51 ص 72 ح 10756 عن اُبيّ بن كعب نحوه وراجع: مصباح المتهجّد: ص 840 ح 903.

احادیث دیگر این موضوع

۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شب نيمه شعبان، خواب بودم كه جبرئيل عليه السلام نزد من آمد و گفت: «اى محمّد! در چنين شبى مى خوابى؟!» گفتم: اى جبرئيل! مگر اين شب، چه شبى است؟ گفت: «شب نيمه شعبان است. برخيز، اى محمّد!». مرا برخيزاند و به بقيع بُرد. سپس به من گفت: «سرت را [به سوى آسمان] بالا بگير؛ زيرا امشب، شبى است كه در آن، درهاى آسمان باز مى شوند. در اين شب، درهاى رحمت و درِ رضوان و درِ آمرزش و درِ فضل و درِ توبه و درِ نعمت و درِ بخشش و درِ احسان، گشوده مى گردند. در اين شب، خداوند به شمارِ تارهاى مو و پشم چارپايان [از آتش دوزخ] آزاد مى كند و در همين شب، خداوند، اجل ها را رقم مى زند و باز در همين شب، روزى ها را از سال تا سال، تقسيم مى كند و آنچه را در سرتاسر سال رُخ خواهد نمود، نازل مى نمايد. اى محمّد! هركس اين شب را با تسبيح و تهليل و تكبير و نماز و تلاوت قرآن و نافله و استغفار، زنده بدارد، بهشت، منزلگاه و سراى او خواهد بود و خداوند، گناهان گذشته و آينده اش را مى آمرزد. اى محمّد! هر كس در اين شب، صد ركعت، نماز بگزارد و در هر ركعت، يك مرتبه «فاتحة الكتاب» و ده مرتبه سوره «قل هو اللّه أحد» بخواند و پس از پايان نماز، ده مرتبه «آية الكرسى» و ده مرتبه سوره فاتحه را بخواند و صد مرتبه تسبيح بگويد، خداوند صد گناه كبيره مُهلك را ـ كه موجب آتش دوزخ مى شود ـ از او مى آمرزد و به تعداد هر سوره و تسبيحى، قصرى در بهشت عطايش مى شود و شفاعت او را در حقّ صد نفر از اعضاى خانواده اش مى پذيرد و در ثواب شهدا شريكش مى گردانَد، و خداوند به او همان را مى دهد كه به هر كس اين ماه را روزه بگيرد و در اين شب به عبادت بپردازد، عطا مى كند، بدون آن كه از مزد ايشان، چيزى بكاهد. پس، اى محمّد! اين شب را زنده بدار و امّتت را نيز به احياى آن و تقرّب جُستن به خداوند متعال با عمل در اين شب، فرمان بده، كه اين شب، شبى ارجمند است. اى محمّد! هنگامى كه نزد تو مى آمدم، در آسمان هيچ فرشته اى نبود، مگر آن كه امشب در پيشگاه خداوند متعال به صف ايستاده بود؛ برخى در ركوع بودند، برخى در حال قيام و برخى در سجده، شمارى دعا مى كردند، شمارى تكبير مى گفتند، عدّه اى آمرزش مى طلبيدند و ديگران، تسبيح مى گفتند. اى محمّد! در اين شب، خداوند نظر مى كند و هر مؤمنى را كه به نماز ايستاده يا به تسبيح گويى نشسته و يا در حال ركوع و سجده و ذكر باشد، مى آمرزد. امشب، شبى است كه هر كس در آن دعا كند، دعايش مستجاب مى شود و هر كس درخواست كند، به او عطا مى شود و هر كس آمرزش بخواهد، آمرزيده مى شود و هر كس توبه كند، خداوند توبه اش را مى پذيرد و هر كس ـ اى محمّد! ـ از خير و بركات اين شب محروم شود، به راستى محروم است».