حدیث دربارهگريستن يا حالت گريه به خود گرفتن
إرشاد القلوب عن عائشة:قامَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يُصَلّي ويَقرَأُ القُرآنَ ويَبكي، ثُمَّ يَجلِسُ يَقرَأُ ويَدعو ويَبكي، ثُمَّ جَلَسَ يَقرَأُ ويَدعو ويَبكي، حَتّى إذا فَرَغَ اضطَجَعَ وهُوَ يَقرَأُ ويَبكي حَتّى بَلَّتِ الدُّموعُ خَدَّيهِ ولِحيَتَهُ.
قُلتُ: يا رَسولَ اللّهِ، ألَيسَ اللّهُ قَد غَفَرَ لَكَ ما تَقَدَّمَ مِن ذَنبِكَ وما تَأَخَّرَ؟
فَقالَ: بَلى، أفَلا أكونُ عَبدا شَكورا؟ ۱
إرشاد القلوبـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر خدا به نماز ايستاد و قرآن خواند و گريست. سپس نشست و قرآن خواند و دعا كرد و گريست. باز نشست و قرآن خواند و دعا كرد و گريست و چون تمام كرد و به بستر رفت، باز قرآن خواند و گريست، چندان كه گونه ها و محاسنش از اشك، تَر شد.
گفتم: اى پيامبر خدا! آيا نه اين است كه خداوند، گناهان گذشته و آينده تو را آمرزيده است؟
فرمود: «چرا؛ امّا آيا بنده اى سپاس گزار نباشم؟».
۱.إرشاد القلوب: ص 91.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکربایسته های هنگام دعا +1 مورد دیگر