عُكاشة بن مِحصَن

1 حدیث
التوكّل عن عمران بن حصين عن رسول اللّه صلى الله عليه و آله:يَدخُلُ الجَنَّةَ مِن اُمَّتي سَبعونَ ألفا بِغَيرِ حِسابٍ، لا يَكتَوونَ ولا يَستَرقونَ ۱ ولا يَتَطَيَّرونَ، وعَلى رَبِّهِم يَتَوَكَّلونَ. فَقامَ عُكاشَةُ بنُ مِحصَنٍ فَقالَ: يا رَسولَ اللّهِ، ادعُ اللّهَ أن يَجعَلَني مِنهُم. فَقالَ: اللّهُمَّ اجعَلهُ مِنهُم. فَقامَ آخَرُ فَقالَ: يا رَسولَ اللّهِ، ادعُ اللّهَ أن يَجعَلَني مِنهُم. فَقالَ: قَد سَبَقَكَ بِها عُكاشَةُ. ۲
التوكّلـ به نقل از عمران بن حُصَين ـ: پيامبر خدا فرمود: «از امّت من، هفتاد هزار نفر به بهشت مى روند، [به شرط آن كه] خود را داغ نكنند، رُقْيه ۳ نبندند، فال نزنند، و به پروردگارشان توكّل كنند». عكاشة بن مِحصَن برخاست و گفت: اى پيامبر خدا! دعا كن خدا مرا از آنان قرار دهد. گفت: «بار خدايا! او را از آنان قرار بده». مردى ديگر برخاست و گفت: اى پيامبر خدا! دعا كن خدا مرا نيز از آنان قرار دهد. فرمود: «عكاشه بر تو پيشى جست».
۱.الرُّقْيَة: العُوذة التي يُرقى بها صاحب الآفة كالحُمّى والصرع وغير ذلك من الآفات (النهاية: ج 2 ص 254 «رقى»).
۲.التوكّل على اللّه لابن أبي الدنيا: ص 58 ح 25.
۳.رُقْيَه، نوشته اى مشتمل بر دعاست كه گرفتاران و بيماران و مانند اينها، بر خود مى بندند تا نجات يابند، يا سِحرْ مانندى است كه با دميدن و فوت كردن، ديوانه اى را افاقه مى كند و يا از آسيبى در امان مى دارد. عُوذه، نُشره واُخْذه، واژه هاى هم معناى آن اند.