نكوهش دغلكارى

3 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:المسلمُ أخو المسلمِ، ولا يَحِلُّ لِمسلمٍ باعَ مِن أخيهِ بَيعا فيهِ عَيبٌ إلّا بَيَّنَهُ لَهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مسلمان، برادر مسلمان است و بر هيچ مسلمانى روا نيست كالاى معيوبى را به برادرش بفروشد، مگر اين كه او را از آن عيب، آگاه سازد.
۱.كنز العمّال: ج 4 ص 59 ح 9502 عن عقبة بن عامر.
عنه صلى الله عليه و آله:المُؤمِنُونَ بَعضُهُم لِبَعضٍ نَصَحَةٌ وادُّونَ وإن بَعُدَت مَنازِلُهُم وأبدانُهُم، والفَجَرَةُ بعضُهُم لِبَعضٍ غَشَشَةٌ مُتَخاوِنُونَ وإنِ اقتَرَبَت مَنازِلُهُم وأبدانُهُم. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مؤمنان، با يكديگر يك رنگ و مهربان اند، هر چند خانه ها و پيكرهايشان از هم دور باشد. و نابكاران با يكديگر دغلكار و خيانتكارند، هر چند خانه ها و پيكرهايشان نزديك به هم باشد.
۱.الترغيب والترهيب: ج 2 ص 575 ح 12 عن انس.
الترغيب والترهيب عن أبي سباع:اشتَرَيتُ ناقَةً مِن دارِ واثِلةَ ابنِ الأسقَعِ، فَلَمّا خَرَجتُ بها أدرَكَنِي يَجُرُّ إزارَهُ، فقالَ: اشتَرَيتَ؟ قُلتُ: نَعَم، قالَ: اُبَيِّنُ لكَ ما فِيها، قلتُ: ومافِيها؟ قالَ: إنَّها لَسَمِينَةٌ ظاهِرَةُ الصِّحَّةِ. قالَ: أرَدتَ بها سَفرا، أو أرَدتَ بها لَحما؟ قلتُ: أرَدتُ بها الحَجَّ، قالَ: فَارتَجِعْها، فقالَ صاحِبُها: ما أرَدتَ إلى هذا أصلَحَكَ اللّهُ، تُفسِدُ عَليَّ؟! قالَ: إنّي سَمِعتُ رسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله يقولُ: لايَحِلُّ لِأحَدٍ يَبِيعُ شيئا إلّا بَيَّنَ مافِيهِ، ولايَحِلُّ لِمَن عَلِمَ ذلكَ إلّا بَيَّنَهُ. ۱
الترغيب والترهيبـ به نقل از ابو سباع ـ: ناقه اى از منزل واثلة بن اَسقَع خريدم. چون آن را بيرون آوردم، [واثله] در حالى كه اِزارش به زمين كشيده مى شد، خودش را به من رساند و گفت: آن را خريدى؟ گفتم: آرى. گفت: خصوصيت آن را برايت توضيح مى دهم. گفتم: چه خصوصيتى دارد؟ گفت: شترى چاق و سالم است. سپس پرسيد: آيا او را براى سفر مى خواهى يا براى گوشتش؟ گفتم: آن را براى سفر حج مى خواهم. گفت: پس آن را پس بده. صاحب شتر گفت: خدا خيرت دهد! مى خواهى كار مرا خراب كنى (معامله را به هم بزنى)؟ واثله گفت: من از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمود: «بر هيچ كس روا نيست چيزى را بفروشد، مگر اين كه هر عيبى دارد، به خريدار بگويد و هر كسِ ديگرى هم از آن عيب ها اطّلاع داشته باشد، بايد بگويد».
۱.الترغيب والترهيب: ج 2 ص 574 ح 10.