حدیث دربارهعوامل محروم شدن از نماز شب

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل فرمود: «گاه باشد كه يكى از بندگان مؤمن من، در عبادت من مى كوشد و از بستر خود بر مى خيزد و بالين خوش را رها مى سازد و شب ها به عبادت من مى پردازد و خود را در راه بندگىِ من، به رنج مى افكند؛ امّا من از روى لطف و محبّت به او و براى حفظ [سلامت معنوى] او، يكى دو شب، چُرت را بر وى مسلّط مى كنم و او مى خوابد و صبح، بر مى خيزد و نمازش را در حالى مى خواند كه از نفْس خود، در خشم است و آن را سرزنش مى كند. اگر رهايش كنم تا همچنان به عبادت من ادامه دهد، دچار خودپسندى مى شود و خودپسندى، موجب مى شود تا به كارهايش مغرور گردد و از همين جا، آنچه مايه هلاكت اوست، به وى در مى رسد؛ زيرا به اعمال خويش مغرور مى گردد و چندان از خود راضى مى شود كه گمان مى برد از همه عبادت پيشگان، برتر است و در عبادتش مرز تقصير (كوتاهى) را پشتِ سر گذاشته است. پس در اين هنگام، از من دور خواهد شد؛ در حالى كه خيال مى كند به من نزديك مى شود».