حدیث دربارهباليدن خدا به كسى كه در دلِ شب ، نماز مى خوانَد

عنه صلى الله عليه و آله:إنَّ رَبَّكَ يُباهِي الملائكةَ بثلاثةِ نَفَرٍ:. ورجُلٌ قامَ مِن الليلِ يُصَلِّي وَحدَهُ فَسَجَدَ ونامَ وهُو ساجِدٌ، فيقولُ: انظُرُوا إلى عَبدِي رُوحُهُ عندِي وجَسَدُهُ ساجِدٌ لي. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پروردگارت به وجود سه نفر، بر فرشتگان مى بالد:. و مردى كه شبْ هنگام برخيزد و در تنهايى، نماز بخواند و سجده كند و در حال سجده خوابش ببرد. پس خداوند مى فرمايد: «به بنده ام بنگريد كه روحش نزد من است و پيكرش در حالِ سجده براى من».

۱.عدة الداعي: ص 143، بحار الأنوار: ج 84 ص 259 ح 57.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی عقل و جهل عوامل تقویت عقل +3 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه بنده در دلِ شب تار، با سَروَر خود خلوت كند و با او به راز و نياز بپردازد، خداوند، دلش را نورانى مى گرداند. سپس به فرشتگانش مى فرمايد: «اى فرشتگان من! به بنده ام بنگريد كه در دل شب تار ـ كه هرزه گرانْ به لهو سرگرم اند و غافلانْ خفته اند ـ با من خلوت كرده است. گواه باشيد كه من، او را آمرزيدم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر بنده اى، مرد يا زن، كه نمازِ شب، روزى اش شود و از روى اخلاص براى خداوند عز و جل برخيزد و وضوى كامل بگيرد و با نيّت درست و قلب پاك و پيكرى خاشع و ديده اى گريان، براى خداوند عز و جل نماز بگزارد، خداوند ـ تبارك و تعالى ـ نُه صف از فرشتگان را پشت سرِ او قرار مى دهد، كه شمارِ فرشتگان هر صف را جز خداوند ـ تبارك و تعالى ـ نداند. يك طرفِ هر صف، در مشرق است و طرف ديگرش در مغرب. چون از نماز فارغ گردد، به تعداد آن فرشتگان، برايش درجه و مقام نوشته مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سه نفرند كه خداوند، آنها را دوست دارد و به رويشان مى خندد و از [وجود] آنان، شادى مى كند: [اوّل،] كسى كه هر گاه با گروهى [از دشمنان خدا] رو به رو شود، در راه خداوند عز و جل جانبازى مى كند تا آن كه يا كشته شود يا خداوند متعال، او را پيروز گردانَد و از شرّشان نگه بدارد. پس خداوند مى فرمايد: «بنگريد به بنده ام كه چگونه براى من، جانبازى كرد». [دوم،] كسى كه زنى زيبا دارد و بسترى نرم و گرم؛ امّا نيمه شب از خواب بر مى خيزد و شهوتش را وا مى گذارد و مرا ياد مى كند و با من، به راز و نياز مى پردازد، در صورتى كه مى توانست در بستر بيارامد. [سوم،] كسى كه در سفر است و هم سفرانش شب تا ديرْ هنگام، از هر در سخنى مى گويند [و يا راه مى سپارند] و چون خسته شدند، مى خوابند؛ امّا او در خوشى يا ناخوشى، سحر را به عبادت برمى خيزد.