حدیث دربارهفرود آمدن رحمت

الكافي عن أبي حَمزَة عَنِ الإِمامِ الباقِرِ عليه السلام:قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: إذا قامَ العَبدُ المُؤمِنُ في صَلاتِهِ نَظَرَ اللّهُ إلَيهِ ـ أو قالَ: أقبَلَ اللّهُ عَلَيهِ ـ حَتّى يَنصَرِفَ، وأظَلَّتهُ الرَّحمَةُ مِن فَوقِ رَأسِهِ إلى اُفُقِ السَّماءِ، والمَلائِكَةُ تَحُفُّهُ مِن حَولِهِ إلى اُفُقِ السَّماءِ، ووَكَّلَ بِهِ مَلَكًا قائِمًا عَلى رَأسِهِ يَقولُ لَهُ: أيُّهَا المُصَلّي لَو تَعلَمُ مَن يَنظُرُ إلَيكَ ومَن تُناجي مَا التَفَتَّ ولا زُلت مِن مَوضِعِكَ أبَدًا. ۱

الكافىـ به نقل از ابو حمزه، از امام باقر عليه السلام ـ: پيامبر خدا فرمود: «هنگامى كه بنده مؤمن در نمازش مى ايستد، خداوند به او مى نگرد (يا فرمود: خدا به او روى مى آورد) تا آن گاه كه باز گردد و سايه رحمت را از بالاى سرش تا كرانه آسمان بر او مى گسترد و فرشتگان، اطرافش را تا كرانه آسمان مى گيرند و فرشته اى بر بالاى سرش گمارده مى شود كه به او مى گويد: «اى نمازگزار! اگر مى دانستى چه كسى به تو مى نگرد و با چه كسى مناجات مى كنى، روى نمى گرداندى و هرگز از اين جا نمى رفتى».

۱.الكافي: ج 3 ص 265 ح 5، بحارالأنوار: ج 84 ص 260 ح 59.

کلیدواژه‌ها یاد کردن و فراموش کردن خدا برکت های یاد خدا فرود آمدن رحمت

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به ابو ذر ـ: اى ابو ذر! هيچ مؤمنى به نماز نمى ايستد، جز اين كه از او تا عرش، نيكى نثارش مى شود و فرشته اى بر او گمارده مى گردد كه ندا در مى دهد: «اى پسر آدم! اگر مى دانستى چه در نمازت به دست مى آورى و با كه مناجات مى كنى، نه ملول مى گشتى و نه روى مى گرداندى».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هنگامى كه بنده در نماز مى ايستد، نيكى و احسان بر سرش پاشيده مى شود، تا آن گاه كه ركوع كند. پس هنگامى كه ركوع كرد، رحمت الهى او را بالا مى برد تا سجده كند و سجده كننده بر درگاه خداوند متعال سجده مى كند. پس درخواست مى كند و اشتياق مى ورزد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:[براى نمازگزار] سه ويژگى است: رحمت الهى، او را از كف پايش تا كرانه آسمان در بر مى گيرد؛ و فرشتگان از روى سرش تا كرانه هاى آسمان، گرداگرد او را مى گيرند؛ و فرياد كننده اى ندا در مى دهد: «اگر مناجات كننده مى دانست با كه مناجات مى كند، باز نمى گشت».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:فرشتگان، پيوسته بر بنده درود مى فرستند، تا آن گاه كه در نمازگاهش نماز مى خواند و برنخاسته يا حَدَثى از او سر نزده است، فرشتگان مى گويند: «خدايا! او را بيامرز و بر او رحمت آور».