حدیث دربارهكيفر دنيوى

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنّ المؤمنَ إذا قارَفَ الذُّنوبَ ابتُلِيَ بها بالفَقرِ، فإن كانَ في ذلكَ كفّارةٌ لِذُنوبِهِ وإلّا ابتُلِيَ بالمَرضِ، فإن كانَ ذلكَ كفّارةً لِذُنوبِهِ وإلّا ابتُلِيَ بالخَوفِ مِن السُّلطانِ يَطلُبُهُ، فإن كانَ ذلكَ كفّارةً لِذُنوبِهِ وإلّا ضُيِّقَ علَيهِ عِندَ خُروجِ نفسِهِ، حتّى يَلقَى اللّهَ حِينَ يَلقاهُ وما لَهُ مِن ذنبٍ يَدَّعِيهِ علَيهِ فَيَأمُرُ بهِ إلى الجَنَّةِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه مؤمن گناهانى انجام دهد، به سبب آنها گرفتار فقر مى شود. اگر آن فقر، گناهانش را پاك نكرد، به بيمارى مبتلا مى شود و اگر آن هم گناهانش را نزدود، به ترس از تعقيب قدرت حاكم، گرفتار مى آيد و اگر اين نيز گناهانش را پاك نكرد، هنگام مُردن، به سختى جان مى دهد، تا آن كه سرانجام، خدا را بدون گناهى كه به سبب آن بازخواست شود، ديدار كند و دستور رسد كه او را به بهشت برند.
۱.بحار الأنوار: ج 81 ص 199 ح 56 عن أبي الجارود عن الإمام الباقر عن آبائه عليهم السلام.

احادیث دیگر این موضوع

۲