حدیث دربارهپيامدهاى ناشكيبى

رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ فيما كَتَبَ إلى بَعضِ أصحابِهِ يُعَزِّيهِ بابنِهِ ـ: أمّا بعدُ، فَعَظَّمَ اللّهُ جَلَّ اسمُهُ لكَ الأجرَ وألهَمَكَ الصَّبرَ. فلا تَجمَعَنَّ أن يُحبِطَ جَزَعُكَ أجرَكَ، وأن تَندَمَ غَدا على ثَوابِ مُصِيبَتِكَ؛ وإنّكَ لو قَدِمتَ على ثَوابِها عَلِمتَ أنّ المُصيبَةَ قد قَصُرَتْ عَنها، واعلَمْ أنَّ الجَزَعَ لا يَرُدُّ فائتا، ولا يَدفَعُ حُزنٌ قَضاءً، فَلْيُذهِب أسَفَكَ ما هُو نازِلٌ بكَ مَكانَ ابنِكَ، والسلامُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در نامه اى به يكى از اصحاب خود، براى تسليت مرگ فرزندش ـ: امّا بعد، خداوند ـ كه نامش پُرشكوه است ـ اجر تو را زياد گرداند و شكيبايى عطايت فرمايد!. مبادا ناشكيبى تو، اَجرت را از بين ببرد و فردا [ى قيامت]براى از دست دادن ثوابِ مصيبتت، پشيمان شوى! اگر ثواب آن را مى ديدى، در مى يافتى كه آن مصيبت، در برابرش ناچيز است. بدان كه بى تابى كردن، آنچه را از دست رفته، باز نمى گردانَد و هيچ اندوهى قضاى الهى را دفع نمى كند. پس آنچه به جاى فرزندت به تو داده مى شود، سزاست كه اندوه تو را بِبَرد، والسلام.
۱.أعلام الدين: ص 295، بحارالأنوار: ج 77 ص 173 ح 8.