حدیث دربارهنزديك شدن به خدا

عنه صلى الله عليه و آلهـ في مَوعِظَتِهِ لِرَجُلٍ ـ: اِزهَد فِي الدُّنيا يُحِبَّكَ اللّهُ عز و جل، وَازهَد فيما في أيدِي النّاسِ يُحِبَّكَ النّاسُ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در اندرز به مردى ـ: نسبت به دنيا زهد بورز تا خداوند عز و جلتو را دوست بدارد، و نسبت به آنچه مردم دارند، زهد بورز تا مردم دوستت بدارند.

۱.المستدرك على الصحيحين: ج 4 ص 348 ح 7873 عن سهل بن سعد؛ الأمالي للطوسي: ص 140 ح 228 وص 202 ح 344 كلاهما عن محمّد بن عيسى الكندي عن الإمام الصادق عليه السلام عنه صلى الله عليه و آله، بحار الأنوار: ج 70 ص 15 ح 4.

کلیدواژه‌ها یاد کردن و فراموش کردن خدا برکت های یاد خدا نزدیک شدن به خدا

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همنشينانِ خداوند در فرداى قيامت، آنان اند كه در دنيا زاهدند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه خواهان كرامت آخرت است، زيور دنيا را رها مى كند. همين جاست كه بنده از خدا حيا مى كند و اين جاست كه به [مقام]ولايت خداوند عز و جلمى رسد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر مى خواهى كه خداوند تو را دوست بدارد، دنيا را دشمن بدار.

حلية الأولياءـ به نقل از مجاهد ـ: مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! مرا به كارى راه نمايى كن كه به خاطر آن، هم خداوند متعال و هم مردم، مرا دوست بدارند. فرمود: «آنچه باعث مى شود كه خداوند عز و جل تو را دوست بدارد، زهدورزى در دنياست، و آنچه موجب مى شود كه مردم دوستت بدارند، آن است كه اين خيار را پيش آنان بيفكنى كنايه از بى رغبتى به آن چيزهايى است كه در دست مردم قرار دارد و يا آنها بدان علاقه دارند. ».

امام على عليه السلامـ در بيان حديث معراج ـ: خداوند متعال فرمود: «. اى احمد! آيا مى دانى زاهدان، چه مقامى در نزد من دارند؟». [پيامبر صلى الله عليه و آله] گفت: نه، اى پروردگارم! فرمود: «در روزى كه مردم برانگيخته مى شوند و به حسابشان رسيدگى مى شود، آنان از اين حسابرسى در امان اند. كمترين چيزى كه در آخرت به زاهدان مى دهم، اين است كه همه كليدهاى بهشت ها را در اختيارشان مى نهم تا هر درى را كه مى خواهند، باز كنند، و روى خود را از آنان پنهان نمى دارم و از انواع لذّتِ سخن گفتن با خودم، برخوردارشان مى سازم، و آنان را بر جايگاهى راستى اشاره است به آيه 55 از سوره قمر: «فِى مَقْعَدِ صِدْقٍ عِندَ مَلِيكٍ مُّقْتَدِرِ؛ در جايگاه راستى، نزد فرمان روايى پُر توان اند» . مى نشانم. كارهايى را كه در دنيا كرده اند و رنج هايى را كه كشيده اند، به يادشان مى آورم و چهار در را برايشان مى گشايم: درى كه از آن، در هر صبح و شام، ارمغان هايم برايشان برده مى شود؛ درى كه از آن، به راحتى ـ هر گونه كه بخواهند ـ به سوى من مى نگرند؛ درى كه از آن، آتش را مى بينند و به ستمكاران [و گنهكاران] مى نگرند كه چگونه عذاب مى شوند؛ و درى كه از آن، كنيزكان و حوريان بهشتى بر آنان وارد مى شوند».