حدیث دربارهنتيجه نيكوكارىِ مشركان
كنز العمّال عن سلمانِ بنِ عامرٍ الضَّبِّيّ:قلتُ: يا رسولَ اللّهِ، إنَّ أبي كانَ يَقْري الضَّيفَ، ويُكْرِمُ الجارَ، ويَفي بالذِّمَّةِ، ويُعْطي في النّائِبَةِ، فما يَنْفَعُهُ ذلكَ؟ قالَ: ماتَ مُشْرِكا؟ قلتُ: نَعَم. قالَ: أمَا إنَّها لا تَنْفَعُهُ، ولكنَّها تَكونُ في عَقِبهِ أنَّهُم لَن يُخْزَوا أبَدا، ولَن يُذَلّوا أبَدا، ولَن يَفْتَقِروا أبَدا. ۱
كنز العمّالـ به نقل از سلمان بن عامر ضَبّى ـ: گفت: اى پيامبر خدا! پدرم مردى ميهمان نواز و همسايه دار بود، به پيمانْ وفا مى كرد و در گرفتارى ها و سختى ها دستگير بود. آيا اينها براى او سودى دارند؟
پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيد: «آيا او مشركْ مُرد؟».
گفتم: آرى.
فرمود: «اينها به حال او سودى ندارند؛ امّا به سبب اين كارها، بازماندگان او هرگز گرفتار و خوار و نيازمند نمى شوند».
۱.كنز العمّال: ج 6 ص 450 ح 16489.