معناى شكيبايى
2 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ فيما سأل جبرئيل ـ: يا جَبرَئيلُ! فما تَفسيرُ الصَّبرِ؟ قالَ: تَصبِرُ في الضَّرّاءِ كما تَصبِرُ في السَّرّاءِ، وفي الفاقَةِ كما تَصبِرُ في الغَناءِ، وفي البَلاءِ كما تَصبِرُ في العافيَةِ، فلا يَشكُو حالَهُ عندَ المَخلوقِ بما يُصِيبُهُ مِن البَلاءِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:[از جبرئيل عليه السلام پرسيدم]: اى جبرئيل! معناى شكيبايى چيست؟
جبرئيل عليه السلام گفت: «اين كه در سختى، همان گونه شكيب ورزى كه در [روزگار] آسايش، شكيبايى مى كنى، و در تهى دستى، چنان شكيبايى كنى كه در توانگرى، شكيبايى مى كنى، و در بيمارى و گرفتارى نيز همان گونه شكيبايى كنى كه در زمان عافيت، شكيبايى مى كنى. [آدم شكيبا] از بلايى كه به او مى رسد، نزد مخلوق، شِكوه نمى كند».
۱.معاني الأخبار: ص 261 ح 1، بحارالأنوار: ج 69 ص 373 ح 19.
عنه صلى الله عليه و آلهـ حينَ قيلَ لَهُ: مَنِ الصابِرونَ؟ ـ: الذين يَصبِرُونَ على طاعةِ اللّهِ وعن مَعصيَتِهِ، الذينَ كَسَبُوا طَيِّبا، وأنفَقُوا قَصدا، وقَدَّمُوا فَضلاً، فَأفلَحُوا وأنجَحُوا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ اين سؤال كه شكيبايان كيان اند؟ ـ: شكيبايان، كسانى هستند كه بر طاعت خدا و ترك معصيت او شكيبايى مى كنند؛ كسانى كه مال حلال و پاكيزه به دست مى آورند و به اعتدال خرج مى كنند و اضافه آن را در راه خدا مى بخشند و بدين سبب، رستگار و كامياب مى شوند.
۱.مكارم الأخلاق: ج 2 ص 339 ح 2660 عن عبداللّه بن مسعود، بحار الأنوار: ج 77 ص 93 ح 1.