حدیث دربارهمؤمن ، ميان دو ترس به سر مى برد

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:ألا إنّ المؤمنَ يَعْمَلُ بينَ مَخافَتَينِ: بينَ أجَلٍ قَد مَضى لا يَدْري ما اللّهُ صانِعٌ فيهِ، وبينَ أجَلٍ قد بَقِيَ لا يَدْري ما اللّهُ قاضٍ فيهِ، فلْيَأخُذِ العَبْدُ المؤمنُ مِن نَفْسِهِ لنَفْسِهِ ومِن دُنياهُ لآخِرَتِهِ، وفي الشَّيْبَةِ قَبلَ الكِبَرِ، وفي الحياةِ قَبلَ المَماتِ؛ فوالّذي نَفْسُ محمّدٍ بِيَدِهِ، ما بَعدَ الدُّنيا مِن مُسْتَعْتَبٍ، وما بَعدَها مِن دارٍ إلّا الجَنّةَ أوِ النّارَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا مؤمن، ميان دو ترس كار مى كند: ميان زمانى كه از عمرش گذشته است و نمى داند خدا با او چه مى كند [و مى آمرزدش يا نه!] و ميان زمانى كه از عمرش باقى مانده است و نمى داند خدا درباره او چه حكم خواهد كرد. پس بايد كه بنده مؤمن، از خود براى خود، و از دنيايش براى آخرتش و در جوانى، پيش از پيرى و در زندگى، پيش از فرا رسيدن مرگ، بهره بر گيرد؛ زيرا سوگند به آن كه جان محمّد در دست اوست، پس از دنيا ديگر عذرخواهى و توبه اى در كار نيست و بعد از آن، سرايى جز بهشت يا دوزخ نخواهد بود.
۱.الكافي: ج 2 ص 70 ح 9 عن حمزة بن حمزان عن الإمام الصادق عليه السلام، بحارالأنوار: ج 70 ص 362 ح 7.