حدیث دربارهجهاد با نفس
المحجّة البيضاء عن طلحة:انطَلَقَ رَجُلٌ ذاتَ يَومٍ فَنَزَعَ ثِيابَهُ وتَمَرَّغَ في الرَّمْضاءِ وكانَ يقولُ لنفسِهِ: ذُوقِي وعَذابُ جَهَنَّمَ أشَدُّ حَرّا! أجِيفَةٌ بالليلِ بَطَّالَةٌ بالنهارِ؟! فبَيْنا هُو كذلكَ إذ أبصَرَ النبيَّ صلى الله عليه و آله في ظِلِّ شَجَرَةٍ فَأتاهُ فقالَ: غَلَبَتنِي نَفسِي، فقالَ لَهُ النبيُّ صلى الله عليه و آله: ألَمْ يَكُنْ لكَ بُدٌّ مِنَ الذي صَنَعتَهُ؟ أمَا لقد فُتِحَتْ لكَ أبوابُ السماءِ وبَاهَى اللّهُ عز و جل بكَ الملائكَةَ. ثُمّ قالَ لأصحابِهِ: تَزَوَّدُوا مِن أخِيكُم، فَجَعَلَ الرجلُ يقولُ لَهُ: يا فلانُ، ادْعُ لِي ۱.
المحجّة البيضاءـ به نقل از طلحه ـ: يك روز مردى جامه خود را از تن در آورد و در ميان شن هاى داغ، شروع به غلتيدن كرد و با خود مى گفت: بچش، كه عذاب دوزخ داغ تر است. آيا شب [همچون]مُردارى و روز، بيكاره؟!
آن مرد در همين حال، چشمش به پيامبر صلى الله عليه و آله افتاد كه در سايه درختى ايستاده بود. پس، خدمت ايشان آمد و گفت: نَفْسَم بر من چيره شد.
پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «آيا چاره اى جز اين كار نداشتى؟ بدان كه درهاى آسمان براى تو گشوده شد و خداوند عز و جل به وجود تو بر فرشتگانش افتخار كرد».
آن گاه به يارانش فرمود: «از برادر خود، توشه بستانيد».
اين شد كه هر كس به او مى گفت: فلانى! براى من دعا كن.
۱.المحجّة البيضاء: ج 8 ص 68 ح 1.