حدیث دربارهدعوت عملى ، پيش از دعوت زبانى

المناقب، ابن شهرآشوبـ به نقل از ليث بن سعد ـ: روزى پيامبر صلى الله عليه و آله با جمعى نماز مى گزارد. حسين عليه السلام در حالى كه خُردْسال بود، نزديك ايشان بود. هر گاه پيامبر صلى الله عليه و آله به سجده مى رفت، حسين عليه السلام مى آمد و بر پشت ايشان سوار مى شد. آن گاه، پاهاى خود را مى جنبانْد و مى گفت: «هى! هى!». هر گاه پيامبر خدا مى خواست سر از سجده بردارد، حسين را مى گرفت و در كنارش مى نهاد و وقتى به سجده مى رفت، حسين، مجدّدا بر پشت او سوار مى شد و مى گفت: «هى! هى!». او پيوسته چنين مى كرد تا آن كه پيامبر صلى الله عليه و آله از نمازش فارغ شد. در اين هنگام، مردى يهودى گفت: اى محمّد! شما با كودكان، كارى انجام مى دهيد كه ما چنين نمى كنيم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هان! اگر شما به خدا و فرستاده اش ايمان داشتيد، به كودكان مهربانى مى كرديد». مرد يهودى گفت: من به خدا و فرستاده اش ايمان مى آورم. بدين ترتيب، با ديدن اين بزرگوارى از پيامبر صلى الله عليه و آله با آن عظمت جايگاه، اسلام آورد.