مَثَل منافق

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مَثَل مؤمن، مَثَل شمش طلاست كه اگر در آتش نهاده شود، سرخ مى گردد و اگر وزن شود، كم نشان نمى دهد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:حكايت مؤمن، حكايت خانه اى است كه بيرونش ويرانه است؛ امّا چون داخلش شوى، آن را آراسته و زيبا مى بينى، و حكايت كافر به مانند گور برجسته گچكارى شده است كه هر كس آن را ببيند، خوشش مى آيد؛ امّا درونش آكنده از بوى گند است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:حكايت مؤمن و حكايت ايمان، حكايت اسب است در اَخيّه اش ۲ كه چرخى مى زند و سپس به طرف اخيّه خود بر مى گردد. همانا مؤمن اشتباه مى كند و سپس [از اشتباه خود]بر مى گردد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:حكايت مؤمن و منافق و كافر، حكايت يك گروه سه نفرى است كه به سوى رودخانه اى مى روند. ابتدا مؤمن وارد رودخانه مى شود و از آن مى گذرد. سپس منافق وارد مى شود و چيزى نمانده كه خودش را به مؤمن برساند، كافر صدايش مى زند كه: «به سوى من بيا؛ زيرا براى تو نگرانم» و مؤمن صدا مى زند كه: «به سوى من بيا؛ زيرا نزد من، بهره مند خواهى بود». منافق، پيوسته ميان آن دو رفت و آمد مى كند تا آن كه بالأخره گزندى به او مى رسد و غرقش مى كند. آرى، منافق پيوسته در شك و شبهه به سر مى برد تا آن كه مرگش فرا مى رسد. او چنين حالتى دارد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:حكايت منافق، حكايت گوسفندى است كه ميان دو رمه گوسفند، سرگردان است؛ گاه به طرف اين رمه مى رود و گاه به طرف آن رمه و نمى داند دنبال كدام يك برود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:حكايت منافق، حكايت تنه درخت خرماست كه صاحبش مى خواهد از آن در قسمتى از ساختمان خانه اش استفاده كند؛ ولى در جايى كه مى خواهد بگذارد، درست قرار نمى گيرد. از اين رو، آن را در جاى ديگر ساختمان مى گذارد و براى آن جا هم مناسب نيست و بالأخره كار به آن جا مى رسد كه آن را مى سوزاند.