فقرِ دنيا و آخرت

مسند ابن حنبلـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: شنيدم كه پيامبر خدا به ثَوبان مى فرمايد: «چگونه اى تو ـ اى ثوبان! ـ، آن گاه كه امّت ها بر ضدّ شما گِرد آيند، آن سان كه شما بر گرد ظرف غذا گِرد مى آييد تا از آن به نوايى برسيد؟». ثوبان گفت: پدر و مادرم به فدايت، اى پيامبر خدا! آيا از اندك بودن ماست؟ فرمود: «نه. در آن روز، شما پرشماريد؛ امّا در دل هايتان ضعف افكنده مى شود». گفتند: [مقصودتان از] ضعف چيست، اى پيامبر خدا؟ فرمود: «علاقه مندى شما به دنيا و بيزارى تان از جهاد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس در شب و روز، بزرگ ترين دغدغه اش دنيا باشد، خداوند متعال، فقر را پيش چشمان او مى نهد [تا همواره احساس فقر كند] و امورش را پريشان مى سازد، و از دنيا جز به آنچه برايش قسمت شده، نمى رسد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه دغدغه اش دنيا باشد، خداوند، فقر را پيش چشمان او مى نهد و آرامش [خاطر]او را پريشان مى سازد و از دنيا، جز آنچه برايش مقدّر شده، به او نمى رسد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس در حالى صبح كند كه بزرگ ترين دغدغه اش دنيا باشد، نزد خداوند، منزلتى ندارد و خداوند، چهار چيز را پيوسته در دلش قرار مى دهد: اندوهى كه هرگز از او جدا نمى شود؛ گرفتارى اى كه هرگز از آن خلاصى نمى يابد؛ فقرى كه هرگز به توانگرى نمى انجامد؛ و آرزويى كه هرگز به پايان نمى رسد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس تمام وقت خود را صرف دنيا كند، من سه چيز را برايش ضمانت مى كنم: فقرى كه آن را توانگرى نيست؛ گرفتارى اى كه از آن خلاصى نيست؛ و غم و اندوهى كه تمام شدنى نيست.