حدیث دربارهنشانه هاى اهل خير

مسند ابن حنبل عن عبداللّه بن مغفل:إنَّ رَجُلاً لَقِيَ امرَأَةً كانَت بَغِيّاً فِي الجاهِلِيَّةِ فَجَعَلَ يُلاعِبُها حَتّى بَسَطَ يَدَهُ إلَيها فَقالَتِ المَرأَةُ: مَه! فَإِنَّ اللّهَ عز و جل قَد ذَهَبَ بِالشِّركِ و. فَوَلَّى الرَّجُلُ، فَأَصابَ وَجهَهُ الحائِطُ فَشَجَّهُ، ثُمَّ أتَى النَّبِيَ صلى الله عليه و آله فَأَخبَرَهُ. فَقالَ: أنتَ عَبدٌ أرادَ اللّهُ بِكَ خَيراً. إذا أرادَ اللّهُ عز و جل بِعَبدٍ خَيراً عَجَّلَ لَهُ عُقوبَةَ ذَنبِهِ، وإذا أرادَ بِعَبدٍ شَرّاً أمسَكَ عَلَيهِ بِذَنبِهِ حَتّى يُوَفِّيَ بِهِ يَومَ القِيامَةِ كَأَنَّهُ عَيرٌ. ۱
مسند ابن حنبلـ به نقل از عبد اللّه بن مغفل ـ: مردى به زنى برخورد كه در جاهليّت، بدكاره بود. با او به شوخى پرداخت، تا آن كه دستش را به طرف او گشود. آن زن گفت: دست بردار، كه خداى متعال شرك را از ميان بُرده و.! آن مرد روى برگرداند، كه صورتش به ديوار خورد و شكافته شد. او نزد پيامبر خدا آمد و ايشان را [از ماجرا]خبر داد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «تو بنده اى هستى كه خداوند، خير تو را خواسته است. خداوند، هر گاه بخواهد به بنده اى نيكى كند، كيفر گناهش را زود مى دهد و هر گاه براى بنده اى بدى بخواهد، گناهش را بر او نگاه مى دارد، تا آن كه روز قيامت، وى را با گناهى انبوه ۲ دريابد».
۱.مسند ابن حنبل: ج 5 ص 630 ح 16806.
۲.در متن حديث، واژه «عَيْر» به كار رفته است كه نام كوهى است در مدينه و بزرگى گناه به بزرگى آن كوه تشبيه شده است.

احادیث دیگر این موضوع

۸