حدیث دربارهمسابقه

السنن الكبرىـ به نقل از حسن [بصرى] ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله به على عليه السلام فرمود: «اى على! اجراى اين مسابقه را در ميان مردم، بر عهده تو نهادم». على عليه السلام، بيرون آمد و سُراقة بن مالك را فرا خواند و گفت: «اى سراقه! آنچه را پيامبر صلى الله عليه و آله در كار اجراى مسابقه بر گردنم نهاد، بر گردن تو نهادم. پس، هر گاه به محلّ حركت اسب ها (نقطه آغاز مسابقه) رسيدى، اسب ها را به صف كن و فرياد بر آور: آيا كسى هست كه اسب خود را لجام نزده باشد، يا كودكى به همراه داشته باشد و يا اسب خود را زين نكرده باشد؟ ۲ اگر كسى پاسخ نداد، سه بار تكبير بگو و با تكبير سوم، فرمان حركت بده. خداوند، هر كه را بخواهد، پيروز مى گرداند». على عليه السلام، خود، در نقطه پايان مسابقه مى نشست و خطّى مى كشيد و دو مرد را رو در رو در دو طرف خط مى نشاند، به گونه اى كه خط، رو به روى انگشت شَست پاى آنان باشد و اسب ها از ميان دو نفر عبور كنند، و به آن دو مرد مى فرمود: «اگر يكى از اسب ها يا دو گوش يا يك گوش و يا افسار از خط گذشت، آن را برنده بدانيد و جايزه را به [سواركارِ] آن بدهيد و اگر ترديد داشتيد، هر دو را برنده بدانيد و جايزه را تقسيم كنيد، و اگر دو اسب با هم به خط رسيدند، كوچك تر بودن اسب را ملاك [پيروزى] قرار دهيد. و [بدانيد كه] در اسلام، جَلَب (آزار دادن اسب و فرياد زدن بر سرِ اسب به جهت افزودن بر سرعتش) و جَنَب (اسبِ يدك به همراه داشتن كه در نيمه راه مسابقه، از آن استفاده كنند) و شِغار (كمك كردن به يكى از مسابقه دهندگان)، منع شده است».