حدیث دربارهمسابقه

مسند ابن حنبل عن ابن عمر:سَبَّقَ رسولُ اللّه صلى الله عليه و آله بَينَ الخَيلِ فَأَرسَلَ ماضُمِّرَ مِنها مِنَ الحَفياء، أو الحَيفاء إلى ثَنِيَّةِ الوَداع، وأرسَلَ ما لَم يُضَمَّر مِنها مِن ثَنِيَّةِ الوَداع إلى مَسجِدِ بَني زُرَيق، قالَ عَبدُاللّه: فَكُنتُ فارِسا يَومَئِذٍ فَسَبَقتُ النّاسَ طَفَّفَ بِيَ الفَرَسُ مَسجِدَ بَني زُرَيق. ۱

مسند ابن حنبلـ به نقل از عبد اللّه بن عمر ـ: پيامبر خدا، ميان اسب ها مسابقه برقرار كرد. اسب هايى را كه براى مسابقه ورزيده شده بودند، از محلّه حفيا (يا حيفا) تا محلّه ثَنيّة الوداع و اسب هايى را كه براى مسابقه ورزيده نشده بودند، از محلّه ثنيّة الوداع تا مسجد بنى زُرَيق به حركت در آورد. من، سواركارى ورزيده بودم و از همه مردم، پيشى گرفتم. اسب، مرا تا مسجد بنى زُرَيق بُرد.

۱.مسند ابن حنبل: ج 2 ص 206 ح 4487.

کلیدواژه‌ها فهرست موضوعات عربی مسابقه

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در ميان سرگرمى هاى شما، فرشتگان، تنها در مسابقه اسب سوارى و تيراندازى، حضور مى يابند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مسابقه اسب سوارى، حلال است.

امام على عليه السلام:پيامبر خدا، اجازه برگزارى مسابقه اسب سوارى داد و خود، آن را اجرا كرد و هفت مثقال نقره، [جايزه]مقرّر كرد.

امام باقر عليه السلام:پيامبر خدا، اسب هايى را كه براى مسابقه ورزيده شده بودند، رسم عرب بر اين بود كه جهت آماده سازى اسب براى مسابقه، ابتدا مدّتى آن را فربه مى كردند و سپس، آن را لاغر مى نمودند. به اين عمل، «اِضمار (ورزيده كردن)» مى گفتند. م. از محلّه حَفيا محلّى در چند كيلومترى مدينه. تا مسجد بنى زُرَيق نام قبيله اى از انصار در مدينه. به مسابقه وا داشت و سه نخله خرما، جايزه آن قرار داد. به نفر اوّل، يك نخله، به نفر دوم [كه سرِ اسب او مقابل كَفَل اسب اوّل بود،]يك نخله، و به نفر سوم هم يك نخله خرما بخشيد.

عوالى اللآلى:روايت شده است كه پيامبر صلى الله عليه و آله، از كنار گروهى از انصار گذشت كه تيراندازى مى كردند. فرمود: «من در گروهى هستم كه ابن اَدرَع در آن است». گروه ديگر، دست از مسابقه كشيدند و گفتند: گروهى كه پيامبر صلى الله عليه و آله در آن است، شكست نمى خورد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «تيراندازى كنيد. من با هر دو گروه، تيراندازى مى كنم» و با هر گروه، تيرى انداخت. هيچ يك از دو گروه نتوانستند برنده شوند. آنها پيوسته تيراندازى مى كردند و فرزندان خود و فرزندانِ فرزندان خود را نيز شركت دادند؛ ولى هيچ يك از دو گروه، برنده نشد.

عوالى اللآلىـ به نقل از ابو لُبَيد ـ: از ابن مالك سؤال شد: آيا شماها در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله بر سر چيزى مسابقه مى داديد؟ گفت: بله. پيامبر خدا، اسب خود را به عنوان جايزه تعيين كرد و [خودش] در مسابقه برنده شد و از اين كار، خشنود گشت.

السنن الكبرىـ به نقل از حسن [بصرى] ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله به على عليه السلام فرمود: «اى على! اجراى اين مسابقه را در ميان مردم، بر عهده تو نهادم». على عليه السلام، بيرون آمد و سُراقة بن مالك را فرا خواند و گفت: «اى سراقه! آنچه را پيامبر صلى الله عليه و آله در كار اجراى مسابقه بر گردنم نهاد، بر گردن تو نهادم. پس، هر گاه به محلّ حركت اسب ها (نقطه آغاز مسابقه) رسيدى، اسب ها را به صف كن و فرياد بر آور: آيا كسى هست كه اسب خود را لجام نزده باشد، يا كودكى به همراه داشته باشد و يا اسب خود را زين نكرده باشد؟ اين پرسش ها براى اطمينان از آمادگى مسابقه دهندگان بوده است. م. اگر كسى پاسخ نداد، سه بار تكبير بگو و با تكبير سوم، فرمان حركت بده. خداوند، هر كه را بخواهد، پيروز مى گرداند». على عليه السلام، خود، در نقطه پايان مسابقه مى نشست و خطّى مى كشيد و دو مرد را رو در رو در دو طرف خط مى نشاند، به گونه اى كه خط، رو به روى انگشت شَست پاى آنان باشد و اسب ها از ميان دو نفر عبور كنند، و به آن دو مرد مى فرمود: «اگر يكى از اسب ها يا دو گوش يا يك گوش و يا افسار از خط گذشت، آن را برنده بدانيد و جايزه را به [سواركارِ] آن بدهيد و اگر ترديد داشتيد، هر دو را برنده بدانيد و جايزه را تقسيم كنيد، و اگر دو اسب با هم به خط رسيدند، كوچك تر بودن اسب را ملاك [پيروزى] قرار دهيد. و [بدانيد كه] در اسلام، جَلَب (آزار دادن اسب و فرياد زدن بر سرِ اسب به جهت افزودن بر سرعتش) و جَنَب (اسبِ يدك به همراه داشتن كه در نيمه راه مسابقه، از آن استفاده كنند) و شِغار (كمك كردن به يكى از مسابقه دهندگان)، منع شده است».