حدیث دربارهآنچه دل را درمان مى كند
الإمام عليّ عليه السلامـ في صفةِ النبيِّ صلى الله عليه و آله ـ: طَبيبٌ دَوّارٌ بِطِبِّهِ، قد أحكَمَ مَراهِمَهُ، وأحمى (أمضى) مَواسِمَهُ، يَضَعُ ذلكَ حيثُ الحاجَةَ إلَيهِ، مِن قُلوبٍ عُمْيٍ، وآذانٍ صُمٍّ، وألسِنَةٍ بُكْمٍ، مُتَتبِّعٌ بدَوائهِ مَواضِعَ الغَفلَةِ ومَواطِنَ الحَيرَةِ. ۱
امام على عليه السلامـ در وصف پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: او طبيبى است كه با دانش طبّ خود، پيوسته ميان مردم مى گردد، مرهم هايش را درست كرده و ابزار داغ نهادنش را تافته است و آنها را بر هر جا كه لازم باشد، [يعنى بر] دل هاى كور و گوش هاى كر و زبان هاى گنگ، مى نهد. با دواى خود، جايگاه هاى غفلت و مراكز سرگردانى را مى جويد و درمان مى كند.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 108، بحارالأنوار: ج 34 ص 240 ح 999.