حدیث دربارهدنياطلبى با كار آخرت
عنه صلى الله عليه و آله:مَنهومانِ لا يَشبَعانِ: طالِبُ دُنيا وطالِبُ عِلمٍ؛ فَمَنِ اقتَصَرَ مِنَ الدُّنيا عَلى ما أحَلَّ اللّهُ لَهُ سَلِمَ، ومَن تَناوَلَها مِن غَيرِ حِلِّها هَلَكَ، إلّا أن يَتوبَ أو يُراجِعَ. ومَن أخَذَ العِلمَ مِن أهلِهِ وعَمِلَ بِعِلمِهِ نَجا، ومَن أرادَ بِهِ الدُّنيا فَهِيَ حَظُّهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دو آزمندند كه سير نمى شوند: طالب دنيا و طالب علم. پس هر كه از دنيا به آنچه خداوند برايش روا شمرده است، بسنده كند، به سلامت مى مانَد و هركه آن را از غير حلالش به دست آورد، نابود مى شود، مگر آن كه توبه كند يا برگردد. ۲ و هركه علم را از اهلش فراگيرد و به علم خويش عمل كند، نجات مى يابد و هركه مرادش از [تحصيل] علم، [رسيدن به] دنيا باشد، همان دنيا بهره اوست [و در آخرت، نصيبى ندارد].
۱.الكافي: ج 1 ص 46 ح 1 عن سليم بن قيس عن الإمام عليّ عليه السلام، بحار الأنوار: ج2 ص35 ح37.
۲.توبه كند و از ظلم به مردم باز ايستد. احتمال دارد تعبير «أو يراجع»، ترديدى از سوى راوى باشد. احتمال هم دارد كه «أو» به معناى واو تفسيرى باشد؛ يعنى توبه كند و از خطاها و گناهانش دست بكشد. احتمال هم دارد كه «يُراجَع» به صيغه مجهول باشد؛ يعنى خداوند با فضل خود، او را بازگرداند.