حدیث دربارهدل بستگى به دنيا
عنه صلى الله عليه و آله:لا تَكونوا مِمَّن خَدَعَتهُ العاجِلَةُ، وغَرَّتهُ الاُمنِيَّةُ، فَاستَهوَتهُ الخُدعَةُ، فَرَكَنَ إلى دارِ سَوءٍ سَريعَةِ الزَّوالِ، وَشيكَةِ الاِنتِقالِ. إنَّهُ لَم يَبقَ مِن دُنياكُم هذِهِ في جَنبِ ما مَضى إلّا كَإِناخَةِ راكِبٍ، أو صَرِّ حالِبٍ ۱، فَعَلامَ تَعرُجونَ، وماذا تَنتَظِرونَ؟! ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از آنان نباشيد كه دنياى زودگذر، فريبشان داد و آرزو، گولشان زد و اسير نيرنگ [ـِ دنيا] شدند و در نتيجه، به سراى بدى كه زود زوال مى پذيرد و آماده انتقال [به ديگرى]است، دل بستند. آنچه از اين دنياى شما باقى مانده، در برابر آنچه گذشته، به اندازه خواباندن شترى [براى آسودن ساعاتى] يا بستن پستان حيوان شيردهى ۳ بيش نيست. پس بر چه درنگ مى كنيد و منتظر چه هستيد؟!
۱.أصل الصَّرّ: الجمع والشدّ. ومن عادة العرب أن تَصُرَّ ضُروع الحَلُوبات إذا أرسلوها إلى المَرْعَى سارِحَة، فإذا راحت عَشيّاً حُلَّت تلك الأصِرّة وحُلبت (النهاية: ج 3 ص 22 «صرر»).
۲.أعلام الدين: ص 340 عن أبي هريرة، بحار الأنوار: ج 77 ص 183 ح 10.
۳.عرب، عادت داشت كه هر گاه حيوانات شيرده خويش را در چراگاه رها مى كرد، پستانشان را با كيسه اى مى بست و غروب كه بر مى گشتند، كيسه ها را باز مى كرد و حيوان را مى دوشيد (النهايه: ج 3 ص 22 مادّه «صرر»).