عذاب دوزخ
4 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَن عَرَضَت لَهُ دُنيا وآخِرَةٌ فَاختارَ الدُّنيا عَلَى الآخِرَةِ، لَقِيَ اللّهَ يَومَ القِيامَةِ ولَيسَت لَهُ حَسَنَةٌ يَتَّقي بِهَا النّارَ، ومَنِ اختارَ الآخِرَةَ عَلَى الدُّنيا وتَرَكَ الدُّنيا رَضِيَ اللّهُ عَنهُ وغَفَرَ لَهُ مَساوِئَ عَمَلِهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه به او [كارى از] دنيا و [كارى از] آخرت عرضه شود و او دنيا را بر آخرت برگزيند، روز قيامت، خداوند را در حالى ديدار مى كند كه حتّى يك حسنه هم ندارد تا با آن، خود را از آتش نگه بدارد؛ و هر كس آخرت را بر دنيا مقدّم بدارد و [كار] دنيا را وا گذارد، خداوند از او خشنود مى گردد و كارهاى بدش را مى آمرزد.
۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 4 ص 14 ح 4968 عن الحسين بن زيد عن الإمام الصادق عن آبائه عن الإمام عليّ عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 73 ص 103 ح 92.
عنه صلى الله عليه و آله:مَن عَرَضَت لَهُ الدُّنيا وَالآخِرَةُ فَأَخَذَ الآخِرَةَ وتَرَكَ الدُّنيا فَلَهُ الجَنَّةُ، وإن أخَذَ الدُّنيا وتَرَكَ الآخِرَةَ فَلَهُ النّارُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس دنيا و آخرت برايش پيش بيايد و او آخرت را بگيرد و دنيا را وا گذارد، بهشت براى او خواهد بود، و اگر دنيا را بگيرد و آخرت را وا گذارد، براى او آتش خواهد بود.
۱.كنز العمّال: ج 3 ص 227 ح 6276 نقلاً عن ابن عساكر عن أبي هريرة وابن عبّاس؛ جامع الأخبار: ص 296 ح 805 عن جابر بن عبد اللّه نحوه.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه بى فكر و تأمّل، خود را در دنيا بيفكند، خويش را در آتش افكنده است.
أعلام الدين عن أبي سعيد الخُدريّ:سَمِعتُ رَسولَ اللّه صلى الله عليه و آله يَقولُ لِرَجُلٍ يَعِظُهُ:. لَيَجيئَنَّ أقوامٌ يَومَ القِيامَةِ لَهُم حَسَناتٌ كَأَمثالِ الجِبالِ، فَيُؤمَرُ بِهِم إلَى النّارِ.
فَقيلَ: يا نَبِيَّ اللّهِ، أمُصَلّونَ كانوا؟
قالَ: نَعَم، كانوا يُصَلّونَ ويَصومونَ، ويَأخُذونَ وَهنا مِنَ اللَّيلِ، لكِنَّهُم كانوا إذا لاحَ لَهُم شَيءٌ مِن أمِر الدُّنيا وَثَبوا عَلَيِه. ۱
أعلام الدينـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ: شنيدم كه پيامبر خدا به مردى اندرز مى دهد و مى فرمايد: «. روز قيامت، مردمانى مى آيند كه به اندازه كوه ها كار نيك دارند؛ امّا امر مى شود كه آنان را به آتش ببرند».
گفته شد: اى پيامبر خدا! آيا نمازگزار هم بوده اند؟
فرمود: «آرى. نماز مى خوانده اند، روزه مى گرفته اند و پاسى از شب را هم به عبادت مى گذرانده اند؛ ليكن آدم هايى بوده اند كه هر گاه چشمشان به چيزى از دنيا مى افتاد، به طرف آن مى شتافتند».
۱.أعلام الدين: ص 343، بحار الأنوار: ج 77 ص 186 ح 10.