شفاعت شدن در روز قيامت
5 حدیث
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره اين آيه: «تا خداوند، پاداش كامل به آنان بدهد و از نعمت خويش، براى آنان بيفزايد» ـ: آنان را وارد بهشت مى كند. و «از فضل خويش، براى آنان بيفزايد» ، يعنى: [دادنِ اجازه]شفاعت به كسانى كه [حقِّ]شفاعت كردن، برايشان حتمى شده است، در حقّ هر كسى كه در دنيا به آنان نيكى كرده باشد.
عنه صلى الله عليه و آله:إذا كانَ يَومُ القِيامَةِ جُمِعَ أهلُ الجَنَّةِ صُفوفا وأهلُ النّارِ صُفوفا، فَيَنظُرُ الرَّجُلُ مِن صُفوفِ أهلِ النّارِ إلَى الرَّجُلِ مِن صُفوفِ أهلِ الجَنَّةِ، فَيَقولُ: يا فُلانُ، أما تَذكُرُ يَومَ اصطَنَعتُ إلَيكَ فِي الدُّنيا مَعروفا؟
فَيَأخُذُ بِيَدِهِ فَيَقولُ: اللّهُمَّ إنَّ هذَا اصطَنَعَ إلَيَّ فِي الدُّنيا مَعروفا، فَيُقالُ لَهُ: خُذ بِيَدِهِ أدخِلهُ الجَنَّةَ بِرَحمَةِ اللّهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون روز قيامت شود، بهشتيان در صف هايى، و دوزخيان نيز در صف هايى فراهم مى آيند. فردى از صف هاى دوزخيان، به شخصى از صف هاى بهشتيان مى نگرد و مى گويد: فلانى! آيا آن روز را كه در دنيا به تو نيكى كردم، به ياد نمى آورى؟
پس آن بهشتى، دست او را مى گيرد و مى گويد: خداوندا! اين شخص، در دنيا به من نيكى كرده است.
پس به او گفته مى شود: «دست او را بگير و به سبب رحمت الهى، او را وارد بهشت كن».
۱.تاريخ بغداد: ج 4 ص 332 الرقم 2152 عن أنس.
تاريخ دمشق عن ابن عبّاس:قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: إنَّ لِلمَساكينِ دَولَةً.
قيلَ: يا رَسولَ اللّهِ، وما دَولَتُهُم؟
قالَ: إذا كانَ يَومُ القِيامَةِ قيلَ لَهُم: اُنظُروا مَن أطعَمَكُم فِي اللّهِ لُقمَةً أو كَساكُم ثَوبا أو سَقاكُم شَربَةً فَأَدخِلوهُ الجَنَّةَ. ۱
تاريخ دمشقـ به نقل از ابن عبّاس ـ: پيامبر خدا فرمود: «براى بينوايان هم، دولتى و نوبتِ گشايشى است».
گفتند: دولت آنان چيست، اى پيامبر خدا؟
فرمود: «چون روز قيامت شود، به آنان مى گويند: بنگريد، هر كس را كه در راه خدا به شما طعام يا پوشاكى داده و يا سيرابتان كرده است، به بهشت ببريد».
۱.تاريخ دمشق: ج 14 ص 99 ح 3395.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنَّهُ لَيُنادِي المُنادي يَومَ القِيامَةِ: أينَ فُقَراءُ اُمَّةِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله؟ فَيَقوموا فَيَصفِفوا صُفوفَ القِيامَةِ، ألا مَن أطعَمَكُم أكلَةً أو سَقاكُم شَربَةً أو كَساكُم خَلَقا أو جَديدا فَخُذوا بِيَدِهِ فَأَدخِلوهُ الجَنَّةَ.
فَلا يَزالُ صاحِبُهُ قَد تَعَلَّقَ بِصاحِبِهِ وهُوَ يَقولُ: يا رَبَّ العالَمينَ، هذا أرواني، ويَقولُ الآخَرُ: هذا كَساني، فَلا يَبقى مِن فُقَراءِ اُمَّةِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله صَغيرٌ ولا كَبيرٌ إلّا أدخَلَهُمُ اللّهُ عز و جل الجَنَّةَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روز قيامت، منادى ندا مى دهد: «تهى دستان امّت محمّد صلى الله عليه و آله كجايند؟».
آنان برمى خيزند و در صف هاى قيامت، به صف مى شوند. [به آنان گفته مى شود:] «آگاه باشيد! هر كس يك نوبت سيرتان كرده، يا سيرابتان ساخته و يا شما را با جامه اى كهنه يا نو پوشانده است، دستش را بگيريد و او را به بهشت وارد كنيد».
پيوسته، هر كسى به همراه [دنيايىِ] خود آويخته است و مى گويد: اى پروردگار جهانيان! اين، سيرابم كرده است. و ديگرى مى گويد: اين، مرا پوشانده است. پس هيچ تهى دستى از تهى دستان امّت محمّد، چه كوچك و چه بزرگ، نمى ماند، مگر آن كه خداى متعال، همه را وارد بهشت مى كند.
۱.تاريخ أصبهان: ج 2 ص 201 الرقم 1458 عن أنس.
عنه صلى الله عليه و آله:إذا كانَ يَومُ القِيامَةِ جَمَعَ اللّهُ الأَوَّلينَ وَالآخِرينَ، ثُمَّ أمَرَ مُنادِيا يُنادي: ألا لِيَقُم أهلُ المَعروفِ فِي الدُّنيا. فَيَقومونَ حَتّى يَقِفوا بَينَ يَدَيِ اللّهِ، فَيَقولُ اللّهُ: أنتُم أهلُ المَعروفِ فِي الدُّنيا؟
فَيَقولونَ: نَعَم.
فَيَقولُ: وأنتُم أهلُ المَعروفِ فِي الآخِرَةِ؛ فَقوموا مَعَ الأَنبِياءِ وَالرُّسُلِ فَاشفَعوا لِمَن أحبَبتُم فَأَدخِلوهُ الجَنَّةَ حَتّى تُدخِلوا عَلَيهِمُ المَعروفَ فِي الآخِرَةِ كَما أدخَلتُم عَلَيهِمُ المَعروفَ فِي الدُّنيا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون روز قيامت شود، خداوند همه پيشينيان و پسينيان را گرد مى آورد. سپس به منادى فرمان مى دهد كه ندا دهد: «نيكوكاران در دنيا، برخيزند!».
آنان برمى خيزند، تا آن كه در پيشگاه خدا مى ايستند. خداوند مى فرمايد: «شما، در دنيا اهل نيكى بوديد؟».
مى گويند: آرى.
[خداوند] مى فرمايد: «شما، اهل نيكىِ آخرت نيز هستيد. پس همراه پيامبران و فرستادگان بايستيد و براى هر كه مى خواهيد، شفاعت كنيد و او را به بهشت وارد كنيد، تا در آخرت بر آنان نيكى كرده باشيد، همچنان كه در دنيا بر آنان نيكى كرديد».
۱.الدرّ المنثور: ج 4 ص 236 نقلاً عن ابن مردويه عن ابن عبّاس.