عبد اللّه بن عبّاس

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از عمرو بن ميمون ـ: من نزد ابن عبّاس نشسته بودم كه نُه گروه نزد او آمدند و گفتند: اى ابن عبّاس! يا با ما مى آيى، يا از ميان اين جماعت با ما خلوت مى كنى! ابن عبّاس گفت: با شما مى آيم. او در آن روز، سالم بود و هنوز كور نشده بود. آنها سخن آغازيدند و ما نمى دانستيم چه مى گويند. پس ديديم كه او مى آيد، در حالى كه لباسش را مى تكانَد و مى گويد: واى و صد واى! از كسى بدگويى مى كنند كه بيش از ده فضيلت دارد كه هيچ كس جز او ندارد! آنها به كسى طعنه مى زنند كه پيامبر صلى الله عليه و آله درباره او گفته: «مردى را خواهم فرستاد كه خداوند، هرگز او را شرمنده نمى كند و خدا و فرستاده اش را دوست دارد»، تا آن كه گفت: و پيامبر خدا، جامه خود را بر گرفت و بر على، فاطمه، حسن و حسين

الأمالى، صدوقـ به نقل از ابن عبّاس ـ: روزى پيامبر خدا نشسته بود و على، فاطمه، حسن و حسين عليهم السلام نزد او بودند. پس پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: «بار خدايا! تو مى دانى كه اينها اهل بيت من هستند. هر كه آنها را دوست مى دارد، دوست بدار و هر كه از آنها نفرت دارد، از او نفرت بدار. همراهى كن هر كه را با آنها همراهى مى كند و دشمن بدار هر كه ايشان را دشمن مى دارد و يارى رسان هر كه را بِديشان يارى مى رساند و آنها را از هر پليدى اى پاك گردان و از هر گناهى نگاهشان بدار و به روح قُدسى از پيش خود، تأييدشان كن.». سپس دستش را به سوى آسمان برد و گفت: «بار خدايا! تو را گواه مى گيرم كه هر كس ايشان را دوست داشته باشد، دوست دارم و نفرت كسى را كه نفرت آنها را در دل داشته باشد، در دل دارم و با كسى كه