حدیث دربارهمجموعه اى از صفاتِ بهترين هاى امّت

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از عياض بن سليمان ـ: پيامبر خدا فرمود: «بهترين هاى امّتم ـ آن طور كه فرشتگان مقرّب، به من خبر داده اند ـ، مردمانى اند كه در آشكار، از فراگيرى رحمت پروردگارشان [نسبت به خود] خندان اند و در همان زمان، از ترسِ سختى عذاب پروردگارشان مى گِريند. هر بام و شام، در خانه هاى پاك، يعنى مسجدها، پروردگارشان را ياد مى كنند و با زبان هايشان، از سرِ اميد و بيم، او را مى خوانند و در هر فراز و نشيب، دستِ خواهش به سوى او دراز مى كنند و هماره روىِ دل به سوى او دارند. براى مردم، كم زحمت اند و براى خود، پُرزحمت. با پاهاى برهنه، مورچه وار (آرام و بى آزار) بر روى زمين مى روند، بى غرور. با وقار، راه مى روند و با وسيله، خود را به خدا نزديك مى سازند. قرآن، تلاوت مى كنند و قربانى مى كنند و جامه ژنده مى پوشند. خداوند متعال را بر آنان، گواهانى حاضر و چشمى ناظر است. بندگان را به دقّت مى نگرند و مورد توجّه قرار مى دهند و در [سرنوشت] سرزمين ها مى انديشند. ارواحشان در دنيا و دل هايشان در آخرت است. دغدغه اى جز آينده (قيامت) ندارند. براى گورهاى خود، بار و بُنه و براى راهشان، گذرنامه آماده كرده اند و خويشتن را براى ايستادنگاهشان [در برابر پروردگارشان] مهيّا ساخته اند». پيامبر خدا، سپس اين آيه را تلاوت كرد: «اين، براى كسى است كه از ايستادن [در محشر به هنگام حساب] در پيشگاه من بترسد و از تهديدم بيم داشته باشد» .