حدیث دربارهگروه هاى سه گانه

عنه صلى الله عليه و آله:تَكونُ اُمَّتي فِي الدُّنيا ثَلاثَةَ أطباقٍ: أمَّا الطَّبَقُ الأَوَّلُ ۱: فَلا يُحِبّونَ جَمعَ المالِ وَادِّخارَهُ، ولا يَسعَونَ فِي اقتِنائِهِ وَاحتِكارِهِ، وإِنَّما رِضاهُم مِنَ الدُّنيا سَدُّ جَوعَةٍ وسَترُ عَورَةٍ، وغِناهُم مِنها ما بَلَغَ بِهِمُ الآخِرَةَ، فَاُولئِكَ هُمُ الآمِنونَ الَّذينَ لا خَوفٌ عَلَيهِم ولا هُم يَحزَنونَ. وأمَّا الطَّبَقُ الثّاني: فَإِنَّهُم يُحِبّونَ جَمعَ المالِ مِن أطيَبِ وُجوهِهِ وأَحسَنِ سُبُلِهِ. يَصِلونَ بِهِ أرحامَهُم، ويَبَرّونَ بِهِ إخوانَهُم، ويُواسونَ بِهِ فُقَراءَهُم، ولَعَضُّ أحَدِهِم عَلَى الرَّصفِ ۲ أيسَرُ عَلَيهِ مِن أن يَكتَسِبَ دِرهَما مِن غَيرِ حِلِّهِ، أو يَمنَعَهُ مِن حَقِّهِ، أو يَكونَ لَهُ خازِنا إلى يَومِ مَوتِهِ، فَاُولئِكَ الَّذينَ إن نوقِشوا عُذِّبوا، وإن عُفِيَ عَنهُم سَلِموا. وأَمَّا الطَّبَقُ الثّالِثُ: فَإِنَّهُم يُحِبُّونَ جَمعَ المالِ مِمّا حَلَّ وحَرُمَ، ومَنعَهُ مِمّا افتُرِضَ ووَجَبَ، إن [أنفَقوهُ] ۳ أنفَقوا إسرافا وبِدارا ۴، وإن أمسَكوهُ ۵ بُخلاً وَاحتِكارا، اُولئِكَ الَّذينَ مَلَكَتِ الدُّنيا زِمامَ قُلوبِهِم، حَتّى أورَدَتهُمُ النّارَ بِذُنوبِهِم. ۶
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:امّت من در دنيا، سه دسته اند: دسته نخست، گِردآورى مال و ثروت اندوزى را دوست ندارند و در به دست آوردن و اندوختن آن نمى كوشند؛ بلكه از دنيا به رفعِ گرسنگى و پوشاندن برهنگى خود، قانع اند و آن اندازه از دنيا به دست مى آورند كه آنان را به آخرت برسانَد. اينان، همان آسودگان اند كه نه بيمى دارند و نه اندوهى. دسته دوم، دوست دارند كه دارايى را از پاك ترين شكل و بهترين راه آن، گِرد آورند تا با آن، به خويشاوندانشان رسيدگى كنند، به برادرانشان نيكى نمايند و به نيازمندان، كمك برسانند. براى هر كدام از اينان، به دندان گزيدن سنگِ سخت، آسان تر از آن است كه درهمى از راه غير حلال به دست آورد، يا حقّ آن را نپردازد، يا تا زمان مرگش خزانه دار آن باشد. اينان، كسانى اند كه اگر در حسابرسىِ آنان سختگيرى شود، عذاب مى شوند و اگر بخشوده شوند، به سلامت مى مانند. و دسته سوم، گِردآورى مال را از حلال و حرام، دوست دارند و دوست ندارند حقوقى را كه بر آن مال فرض و واجب گشته است، بپردازند. اگر خرج كنند، با اسراف و بى محابا خرج مى كنند و اگر خرجش نكنند، بخل مى ورزند و مى اندوزند. اينان، كسانى اند كه دنيا، مهارِ دل هايشان را در اختيار گرفته است و آنان را به سبب گناهانشان، به آتش مى كشانَد.
۱.في المصدر: «الاُولى»، والتصويب من بحار الأنوار.
۲.في بحار الأنوار: «الرضف» بدل «الرصف» وكلاهما وارد وإن كان الأصحّ بالضاد المعجمة؛ قال ابن الأثير: الرَّصْفُ: الحجارَةُ التي يرصف بعضها إلى بعض في مسيل فيجتمع فيها ماء المطر. وقال: الرَّضُفُ: الحجارة المُحماة على النار (النهاية: ج 2 ص 228 «رصف» و ص 231 «رضف»).
۳.وفي بحارالأنوار «أمسَكوا».
۴.في المصدر: «وبدرا»، والتصويب من بحار الأنوار. و «بِدارا»: أي مُسارَعَةً (مفردات ألفاظ القرآن: ص 110 «بدر»).
۵.ما بين المعقوفين أثبتناه من بحارالأنوار.
۶.عدّة الداعي: ص 92 عن عبد اللّه بن عمر، بحار الأنوار: ج 103 ص 23 ح 26.

احادیث دیگر این موضوع

۱