حدیث دربارهفتنه هايى كه در اين امّت ، بروز مى كند

عنه صلى الله عليه و آله:سَيَأتي عَلى اُمَّتي زَمانٌ تَخبُثُ فيهِ سَرائِرُهُم وتَحسُنُ فيهِ عَلانِيَتُهُم، طَمَعا فِي الدُّنيا و لا يُريدونَ بهِ ما عِندَ اللّهِ رَبِّهِم، يَكونُ دينُهُم رِياءً، لا يُخالِطُهُم خَوفٌ، يَعُمُّهُمُ اللّهُ مِنهُ بِعِقابٍ، فَيَدعونَهُ دُعاءَ الغَريقِ فَلا يَستَجيبُ لَهُم. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زمانى بر امّت من فرا مى رسد كه در آن زمان، باطن هايشان پليد و ظاهرشان زيباست، از سرِ طمع به دنيا، نه اين كه به واسطه دنيا، آنچه را [از ثواب و پاداش] نزد پروردگارشان است، بجويند. دينشان از سرِ رياست است و هيچ ترسى [از خدا] در وجودشان نيست. كيفر خداوند، آنان را فرا مى گيرد و چونان شخص در حال غرق شدن، او را مى خوانند؛ امّا دعايشان مستجاب نمى شود.

۱.الكافي: ج 8 ص 306 ح 476 عن السكوني عن الإمام الصادق عليه السلام، بحار الأنوار: ج 18 ص 146 ح 6.

کلیدواژه‌ها امت حکمت های عقیدتی و سیاسی مقدمه گزیده معرفی کتاب حاضر +3 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام:چون خداوند سبحان، اين سخنش را فرو فرستاد كه: «الف، لام، ميم. آيا مردم پنداشتند كه تا گفتند: «ايمان آورديم»، رها مى شوند و مورد آزمايش قرار نمى گيرند؟» ، دانستم كه تا وقتى پيامبر صلى الله عليه و آله در ميان ماست، فتنه بر ما فرود نخواهد آمد. لذا به ايشان گفتم: اى پيامبر خدا! اين فتنه اى كه خداى متعال، تو را از آن خبر داده است، چيست؟ فرمود: «اى على! پس از من، امّتم دچار فتنه خواهند شد». گفتم: اى پيامبر خدا! آيا در روز اُحُد كه جمعى از مسلمانان شهيد شدند و شهادت، نصيب من نشد و اين امر بر من گران آمد، به من نفرمودى: «بشارتت باد كه شهادت در انتظار توست؟». پيامبر صلى الله عليه و آله به من فرمود: «همين طور است. در آن هنگام، چگونه شكيبايى خواهى كرد؟». گفتم: اى پيامبر خدا! اين جا جاى شكيب نيست؛ بلكه جاى بشارت و سپاس گزارى است. و فرمود: «اى على! به زودى، مردم با دارايى هاى خود، آزموده خواهند شد و آنان به واسطه ديندار بودن خود، بر پروردگارشان منّت خواهند نهاد و رحمت او را مى طلبند و خود را از خشم او ايمن مى پندارند و حرام را با شبهات دروغين و خواهش هاى غفلت زا حلال مى شمارند. پس شراب را به نام نبيذ، و مال حرام (رشوه) را به نام هديه، و رِبا را به نام معامله حلال مى دارند». گفتم: اى پيامبر خدا! در چنان وضعى، آنان را در چه جايگاهى بدانم؟ در جايگاه ارتداد يا فتنه؟ فرمود: «در جايگاه فتنه».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زمانى بر امّت من خواهد رسيد كه از عالمان مى گريزند، چنان كه گوسفند از گرگ مى گريزد. چون چنين شود، خداوند متعال، آنها را به سه چيز گرفتار مى سازد: اوّل: بركت را از اموالشان مى برد؛ دوم، سلطانى ستمگر بر آنان مسلّط مى گرداند؛ و سوم، بى ايمان از دنيا مى روند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زمانى بر مردم فرا مى رسد كه در آن، حكومت، جز با كشتار و ستم، و ثروت، جز با غصب و بخل ورزى، و دوستى، جز با خارج شدن از دين و پيروى از هوس فراهم نمى آيد. پس، هر كس چنان زمانى را درك كند و بر فقر، شكيبايى ورزد، با آن كه در به دست آوردن ثروت، توانايى داشته باشد و بر دشمنى [مردم]شكيبايى ورزد، با آن كه بر كسب دوستى [از طرق نامشروع] توانايى داشته باشد و بر خوارى شكيبايى ورزد، با آن كه بتواند عزّت [و مقام] به دست آورد، خداوند، ثواب پنجاه صدّيق (مؤمن راستين) از كسانى كه مرا تصديق كرده اند، به او بدهد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زمانى بر امّت من مى آيد كه عالمان را جز به جامه نيكو و قرآن را جز به صداى نيكو نمى شناسند و خدا را جز در ماه رمضان، عبادت نمى كنند. هر گاه چنين شود، خداوند، سلطانى را بر آنان مسلّط مى گردانَد كه نه علم دارد، نه بردبارى و نه رحم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زمانى بر امّت من مى آيد كه از قرآن، جز نوشته اش باقى نمى مانَد و از اسلام، جز نامش. مسلمان ناميده مى شوند؛ امّا دورترينِ مردم از اسلام اند. مسجدهايشان [از جمعيت،]آباد و از هدايت، خالى است. دين شناسان آن زمان، بدترين دين شناسانِ زير سايه آسمان اند. فتنه از آنان برمى خيزد و به آنان، باز مى گردد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به زودى، زمانى بر شما مى آيد كه در آن، سه چيز بس كمياب است: درهمى حلال، يا برادرى همدل، يا سنّتى كه به آن عمل شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زمانى بر مردم فرا مى رسد كه در آن زمان، دل مؤمن در درونش آب مى شود، آن سان كه سُرب در آتش آب مى شود و اين نيست، مگر به سبب بلا و بدعت هايى كه در دين مردم مى بيند و نمى تواند تغييرشان دهد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زمانى بر مردم فرا مى رسد كه در آن، از عالم پيروى نمى شود. نه معروفى را [معروف] مى شناسند و نه منكرى را زشت مى شمارند. شخص درستكار در ميان آنان، پنهانى به سر مى برد. آنان (مردم آن روزگار)، بدترين خلقِ خدايند و خداوند در روز قيامت، به ايشان نظر نمى كند.