حدیث دربارهچنگ زدن به ارزش هاى اخلاقى و رفتارى

عنه صلى الله عليه و آله:لا تَزالُ اُمَّتي بِخَيرٍ ما لَم يَتَخاوَنوا، وأَدَّوُا الأَمانَةَ، وآتَوُا الزَّكاةَ، وإذا لَم يَفعَلوا ذلِكَ ابتُلوا بِالقَحطِ وَالسِّنينَ ۱. ۲

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:امّت من تا زمانى كه به يكديگر، خيانت نورزند و امانت را برگردانند و زكات بدهند، پيوسته در خير به سر مى برند و هر گاه چنين نكردند، به قحطى و خشك سالى گرفتار مى شوند.

۱.يُقال: أخَذَتهُم السّنَةُ: إذا أجدَبوا واُقحِطوا (لسان العرب: ج 13 ص 502 «سنه»).

۲.ثواب الأعمال: ص 300 ح 1 عن السكوني عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 75 ص 172 ح 10.

کلیدواژه‌ها امت حکمت های عقیدتی و سیاسی مقدمه گزیده معرفی کتاب حاضر +3 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:درستى آغاز اين امّت، در گرو يقين و زهد است و تباهى آخر آن، در آرزو و بخل.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آغاز اين امّت به سبب يقين و زهد، نجات يافت و پايان آن، به سبب بخل و آرزو، نابود مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ همواره مى فرمود ـ: خداوند متعال، هر گاه براى مردمى ماندگارى يا رشد بخواهد، گشاده دستى و پاك دامنى را روزىِ آنان مى كند و هر گاه براى مردمى نابودى بخواهد، درِ خيانت را به روى آنان مى گشايد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، هر گاه براى مردمى خيرى بخواهد، بر عمر آنان مى افزايد و به ايشان، توفيق شكرگزارى عطا مى فرمايد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:امّت من، تا زمانى كه يكديگر را دوست بدارند، به هم هديه دهند، امانت را برگردانند، از حرامْ دورى كنند، ميهمان را گرامى بدارند، نماز بگزارند و زكات بپردازند، پيوسته در خير به سر مى برند و هر گاه چنين نكردند، به قحطى و خشك سالى مبتلا مى شوند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:امّت من، تا زمانى كه امانت را غنيمت و زكات دادن را خسارت [براى خود]ندانند، پيوسته بر [مسير] فطرت (توحيد)اند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مردم، تا زمانى كه امر به معروف و نهى از منكر كنند و در نيكى و پرهيزگارى همكارى نمايند، پيوسته در خير خواهند بود و هر گاه چنين نكنند، بركت ها از آنها گرفته مى شوند و برخى، بر برخى ديگر، مسلّط مى گردند و ايشان را در زمين و آسمان، ياورى نيست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اين امّت، تا زمانى كه در گفتار، راستگو و در داورى، دادگر باشد و هر گاه از او بخشش خواسته شود، ببخشد، پيوسته در خير [و خوشى] خواهد بود.