حدیث دربارهپيشگويى پيامبر درباره ستم رفتن به اهل بيت

المعجم الكبير عن اُمّ سَلَمَةَ:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله جالِسًا ذاتَ يَومٍ في بَيتي فَقالَ: لا يَدخُل عَلَيَّ أحَدٌ، فَانتَظَرتُ فَدَخَلَ الحُسَينُ عليه السلام، فَسَمِعتُ نَشيجَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَبكي، فَاطَّلَعتُ فَإِذا حُسَينٌ في حِجرِهِ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه و آله يَمسَحُ جَبينَهُ وهُوَ يَبكي، فَقُلتُ: وَاللّهِ، ما عَلِمتُ حينَ دَخَلَ، فَقالَ: إنَّ جَبرَئيلَ عليه السلام كانَ مَعَنا فِي البَيتِ فَقالَ: تُحِبُّهُ؟ قُلتُ: أمّا مِنَ الدُّنيا فَنَعم، قالَ: إنَّ اُمَّتَكَ سَتَقتُلُ هذا بِأَرضٍ يُقالُ لَها كَربَلاءُ، فَتَناولَ جَبرَئيلُ عليه السلام مِن تُربَتِها، فَأَراهَا النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله. فَلَمّا اُحيطَ بِحُسَينٍ حينَ قُتِلَ، قالَ: مَا اسمُ هذِهِ الأَرضِ؟ قالوا: كَربَلاءَ، قالَ: صَدَقَ اللّهُ ورَسولُهُ أرضُ كَربٍ وبَلاءٍ. ۱

المعجم الكبيرـ به نقل از امّ سلمه ـ: روزى پيامبر خدا در اتاق من نشسته بود و فرمود: «كسى بر من وارد نشود». من، [بيرون اتاق،] منتظر ماندم. در اين هنگام، حسين عليه السلام وارد اتاق شد. صداى هِق هِق پيامبر خدا را شنيدم كه مى گريست. به داخل اتاق، نگاهى افكندم. ديدم حسين عليه السلام در بغل پيامبر صلى الله عليه و آله است و ايشان به پيشانى او دست مى كشد و مى گِريد. گفتم: به خدا، متوجّه نشدم كه او وارد شد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «جبرئيل عليه السلام در اتاق با ما بود و گفت: او را دوست دارى؟ گفتم: از دنيا، آرى. جبرئيل عليه السلام گفت: بدان كه امّت تو، او را در سرزمينى به نام كربلا خواهند كُشت». جبرئيل عليه السلام، از خاك آن جا مقدارى برداشت و به پيامبر صلى الله عليه و آله نشان داد. حسين عليه السلام زمانى كه محاصره اش كردند تا او را به قتل برسانند، فرمود: «نام اين سرزمين چيست؟». گفتند: كربلا. فرمود: «خدا و فرستاده او راست گفته اند. اين جا سرزمين كرب (اندوه) و بلاست».

۱.المعجم الكبير: ج 3 ص 108 ح 2819.

کلیدواژه‌ها حکمت های عقیدتی اجتماعی و سیاسی ستم کردن به اهل بیت پیشگویی پیامبر درباره ستم رفتن به اهل بیت

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آه و اندوها از ستم هايى كه از جانب خليفه اى مسلّط و عيّاش، به جوجه هاى (كودكان) خاندان محمّد مى رسد!

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روز قيامت، قرآن و مسجد و عترت مى آيند. قرآن مى گويد: پروردگارا! مرا سوزاندند و تكّه پاره كردند. مسجد مى گويد: پروردگارا! مرا ويران كردند و خالى ام گذاشتند و تباهم ساختند. عترت مى گويند: پروردگارا! ما را راندند و كُشتند و آواره ساختند. من براى دادخواهى، زانو مى زنم؛ ولى خداوند مى فرمايد: «اينها به من مربوط مى شوند و من نسبت به آنها سزاوارترم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به زودى پس از من، اهل بيتم به وسيله امّتم با كشتار و آوارگى مواجه خواهند شد. همانا كينه توزترين قوم ما نسبت به ما، بنى اميّه وبنى مغيره وبنى مخزوم اند.

امام باقر عليه السلام:وقتى آيه: «روزى كه هر گروهى را با پيشوايشان فرا مى خوانيم» نازل شد، مسلمانان گفتند: اى پيامبر خدا! مگر شما، پيشواى همه مردم نيستى؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «من، فرستاده خدا به سوى همه مردم هستم؛ ولى بعد از من، پيشوايانى الهى از اهل بيتم براى مردم خواهند بود كه در ميان مردم [به رهبرى] بر مى خيزند؛ ليكن [از سوى آنان]تكذيب مى شوند و پيشوايان كفر و ضلالت و پيروانشان، بر ايشان، ستم روا مى دارند. هر كه آنان را دوست بدارد و از ايشان پيروى كند و تصديقشان نمايد، از من است و با من است و مرا ملاقات خواهد كرد. آگاه باشيد كه هر كه به ايشان ستم روا دارد و تكذيبشان كند، از من نيست و با من نيست و من از او بيزارم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:حسن و حسين، بعد از پدرشان، امامان امّت من و سَرور جوانان اهل بهشت اند و مادر آن دو، بانوى زنان جهان است و پدرشان سَرور اوصياست. از نسل حسين، نُه امام پديد مى آيد كه نهمينِ ايشان، قائم از نسل من است. اطاعت از ايشان، اطاعت از من است و نافرمانى از آنان، نافرمانى از من است. به خدا شكايت مى برم از كسانى كه فضل ايشان را انكار مى كنند و پس از من، حرمت آنان را مى شكنند. كافى است كه خدا، پشتيبان و ياور عترت و امامان امّت من باشد و انتقام گيرنده از منكران حقّ آنان. «و كسانى كه ستم كرده اند، به زودى خواهند دانست كه چه فرجامى در انتظار آنان است» .

كفاية الأثرـ به نقل از جُنادة بن ابى اميّه ـ: هنگامى كه حسن بن على عليهماالسلام در بستر بيمارى اى كه به درگذشت او انجاميد، افتاده بود، بر ايشان وارد شدم. ديدم در برابرش تشتى است و ايشان بر اثر زهرى كه معاويه به او خورانده بود، در آن تشت، خون استفراغ مى كرد. گفتم: مولاى من! چرا خودت را معالجه نمى كنى؟ فرمود: «اى عبد اللّه! مرگ را با چه علاج كنم؟!». گفتم: إنّا للّه و إنّا إليه راجعون! رو به من كرد و فرمود: «به خدا سوگند، پيامبر خدا به ما سفارش فرمود كه اين امر (پيشوايى امّت) را دوازده امام از نسل على و فاطمه عليهماالسلام به عهده خواهند گرفت و هيچ يك از ما نيست، مگر اين كه به او زهر خورانده مى شود و يا به قتل مى رسد». در اين هنگام، من تشت را برداشتم و ايشان ـ كه درودهاى خدوند بر او باد ـ تكيه داد.

امام صادق عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله به على و حسن و حسين عليهم السلام نگاه كرد و سپس گريست و فرمود: «پس از من، شما را تضعيف خواهند كرد».

امام صادق عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله، هنگام احتضار از هوش رفت و فاطمه عليهاالسلامشروع به گريه كرد. پيامبر صلى الله عليه و آله به هوش آمد. [شنيد كه] فاطمه عليهاالسلام مى گويد: اى پيامبر خدا! بعد از تو چه بر سر ما خواهد آمد؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «به خدا سوگند كه شما را بعد از من، تضعيف خواهند كرد».