حدیث دربارهتمسّك

الأمالى، طوسىـ به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى ـ: روزى پيامبر خدا نماز صبح را به جماعت با ما خواند و سپس به طرف ما برگشت و برايمان سخن گفت و فرمود: «اى مردم! هر كه خورشيد را از دست داد، به دامن ماه چنگ زَنَد و هر كه ماه را از دست داد، به فَرقَدان (دو ستاره درخشان كه به آنها «دو برادران» نيز مى گويند) تمسّك جويد. من و ابو ايّوب انصارى و اَ نَس بن مالك برخاستيم و گفتيم: اى پيامبر خدا! چه كسى خورشيد است؟ فرمود: «من». در اين هنگام، پيامبر خدا، براى ما مَثَلى زد و فرمود: «خداى متعال، ما را آفريد و چونان ستارگان آسمان قرارمان داد كه هر گاه ستاره اى غروب كند، ستاره اى ديگر، طلوع مى كند. پس من خورشيد هستم و هر گاه بُرده شدم، به ماه چنگ زنيد». گفتيم: چه كسى ماه است؟ فرمود: «برادر و وصى و وزيرم و ادا كننده دَينم و پدر فرزندانم و جانشين من در ميان خانواده ام، على بن ابى طالب». گفتيم: فرقَدان كيستند؟ فرمود: «حسن و حسين». سپس لَختى درنگ كرد و آن گاه فرمود: «فاطمه هم [ستاره] زهره است و عترت من، اهل بيتم، با قرآن اند و قرآن با آنان است. از هم جدا نمى شوند تا اين كه در كنار حوض [كوثر] بر من در آيند».