حدیث دربارهمنزلت اهل بيت در روز رستاخيز

مسند ابن حنبلـ به نقل از حُذَيفه ـ: مادرم از من پرسيد: از چه هنگام، پيامبر صلى الله عليه و آله را نديده اى؟ به او گفتم: از فلان وقت. او به من ناسزا گفت و دشنام داد. به او گفتم: رهايم كن. من نزد پيامبر صلى الله عليه و آله مى روم تا نماز مغرب را با او بگزارم و او را رها نخواهم كرد تا براى من و تو، طلب آمرزش كند. خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله رسيدم و نماز مغرب را با ايشان گزاردم و پيامبر صلى الله عليه و آله نماز عشا را هم خواند. سپس باز گشت و كسى در سرِ راه، با ايشان بر خورد و با ايشان زمزمه اى كرد و رفت. من در پىِ ايشان رفتم. صداى مرا شنيد و فرمود: «تو كيستى؟». گفتم: حذيفه ام. فرمود: «چه مى خواهى؟». من ماجرا را باز گفتم. فرمود: «خداوند، تو و مادرت را بيامرزد!». سپس فرمود: «آيا كسى را كه اندكى پيش بر سرِ راه من قرار گرفت، ديدى؟». گفتم: آرى. فرمود: «او فرشته اى از فرشتگان بود كه پيش از امشب به زمين فرود نيامده بود و از پروردگار، اذن خواسته بود تا بر من سلامى بفرستد و مژده ام دهد كه حسن و حسين، سَرور جوانان بهشتى اند و فاطمه، بانوى زنان بهشتى است. خداوند، از ايشان خشنود باد!».