آشتى و جنگ با آنها، آشتى و جنگ با پيامبر است

شرح نهج البلاغةـ به نقل از زيد بن ارقم ـ: در خدمت پيامبر خدا بوديم. به ايشان در اتاقِ خود، وحى مى شد و ما منتظر او بوديم، تا گرما شدّت گرفت. پس على بن ابى طالب به همراه فاطمه، حسن و حسين عليهم السلام آمدند و در سايه ديوارى نشستند و منتظر پيامبر صلى الله عليه و آله شدند. چون پيامبر خدا بيرون آمد، آنها را ديد و به سوى آنها رفت و ما در جاى خود، ايستاده بوديم. سپس پيامبر صلى الله عليه و آله به سوى ما آمد، در حالى كه با جامه اش بر سرِ آنها سايه انداخته بود. يك سرِ جامه را پيامبر و سرِ ديگر آن را على عليه السلام گرفته بود و پيامبر صلى الله عليه و آله مى فرمود: «بار خدايا! من آنها را دوست دارم. پس آنها را دوست بدار. بار خدايا! من با هر كه با آنها آشتى در پيش گيرد، آشتى در پيش مى گيرم و با هر كه با

امام زين العابدين عليه السلام:روزى پيامبر خدا نشسته بود و على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام نزد او بودند. فرمود: «سوگند به كسى كه مرا به حق مژده رسان برانگيخت، بر روى زمين، هيچ كس نزد خداوند عز و جل محبوب تر و گرامى تر از ما نيست. خداوند ـ تبارك و تعالى ـ نام مرا از يكى از نام هاى خود، مشتق ساخت. او محمود است و من، محمّدم. اى على! خداوند، نام تو را از نام هاى خود، مشتق ساخته است. اوست علىّ اعلى و تو على هستى. و تو، اى حسن خداوند، نامت را از نام هاى خود، بر گرفته كه او محسن است و تو حسن هستى. و تو، اى حسين! خداوند، نام تو را نيز از نام هاى خود گرفته كه او «ذو الإحسان» است و تو حسين هستى. و تو، اى فاطمه! خداوند، نام تو را نيز از نام هاى خود برگرفته كه او «فاطر» است و تو فاطمه اى». سپس