دوستى

دعائم الإسلام:امام صادق عليه السلام فرمود: «انصار نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند و گفتند: اى پيامبر خدا! ما مردمى گم راه بوديم و خداوند به واسطه تو، ما را راهنمايى كرد، و تنگ دست بوديم و خدا به بركت وجود تو، توانگرمان ساخت. بنا بر اين، از دارايى هاى ما هر چه مى خواهى، از ما بخواه تا به تو بدهيم. پس خداوند عز و جل اين آيه را فرو فرستاد: «بگو: من به ازاى آن (رسالت)، از شما مزدى نمى خواهم، جز دوستى درباره خويشاوندان» ». در اين هنگام، امام صادق عليه السلام دستش را به طرف آسمان بالا برد و چندان گريست كه محاسنش تر شد و فرمود: «ستايش، خداى را كه به ما برترى بخشيد».

صحيح البخارىـ به نقل از ابن عبّاس، درباره آيه شريف: «جز دوستى درباره خويشاوندان» ـ: سعيد بن جبير گفت: [مقصود از] خويشاوندان، خاندان محمّد صلى الله عليه و آله هستند.

فضائل الصحابة، ابن حنبلـ به نقل از ابن عبّاس ـ: چون آيه: «بگو: من براى اين (رسالت) از شما مزدى نمى خواهم، جز دوستى درباره خويشاوندان» نازل شد، گفتند: اى پيامبر خدا! اين خويشاوندان تو كه دوستى آنان بر ما واجب گشته است، چه كسانى هستند؟ فرمود: «على و فاطمه و دو پسر او».

الدرّ المنثورـ به نقل از ابن عبّاس ـ: پيامبر خدا فرمود: « «من به ازاى اين (رسالت) از شما مزدى نمى خواهم، جز دوستى درباره خويشاوندان» به اين است كه حافظ من در ميان اهل بيتم باشيد و آنها را به خاطر من، دوست بداريد».

حلية الأولياءـ به نقل از جابر ـ: باديه نشينى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى محمّد! اسلام را به من بشناسان. پيامبر خدا فرمود: «گواهى مى دهى كه معبودى جز خداى يگانه و بى انباز نيست و محمّد، بنده و فرستاده اوست». باديه نشين گفت: براى اين كار، مزدى هم از من مى خواهى؟ فرمود: «نه، بجز دوستى با خويشاوندان». گفت: خويشاوندان خودم، يا خويشاوندان تو؟ فرمود: «خويشاوندان من». باديه نشين گفت: بيا تا با تو بيعت كنم. لعنت خدا بر كسى كه تو و خويشاوندانت را دوست نداشته باشد! پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: «آمين».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به ابن عبّاس، در حالى كه او را پىِ حاجتى مى فرستاد ـ: اگر مى خواهى به حاجتت دست يابى، على و نسل او را دوست بدار؛ چرا كه خداوند عز و جل دوست داشتن آنان را بر بندگان، واجب فرموده است.