موجبات رفتن به بهشت

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه مشتاق بهشت است، به كارهاى خوب بشتابد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:امّت من، بيشتر به سبب دو چيز وارد بهشت مى شوند: خدا پروايى و خوش خويى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به سؤال از عملى كه چيزى ميان آن و بهشت، مانع نمى شود ـ: خشمگين مشو، چيزى از مردم مخواه و براى مردم، همان را بپسند كه براى خودت مى پسندى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سه چيز است كه هر كس با آنها خداوند عز و جل را ديدار كند، از هر درى كه بخواهد، وارد بهشت مى شود: كسى كه خوش خو باشد، و در آشكار و نهان از خدا بترسد، و جدالگرى (بگومگو كردن) را رها كند؛ اگر چه حق با او باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به يزيد بن اسيد ـ: اى يزيد بن اسيد! آيا بهشت را دوست دارى؟ پس آنچه براى خودت دوست دارى، براى برادرت نيز دوست بدار.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به مردى كه پرسيد: چه كنم تا به بهشت روم؟ ـ: مَشكى نو بخر و با آن، آن قدر مردم را آب بده تا آن را فرسوده و پاره كنى. پس زمانى كه مشك پاره شد، به عمل بهشت، دست يافته اى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس كه حتّى به اندازه فاصله زمانىِ ميان دو دوشيدن شتر، جهاد در راه خدا نصيبش شود، وارد بهشت مى گردد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هرگز وارد بهشت نمى شود، مگر نفْسِ تسليم شده.

الأمالى، طوسىـ به نقل از ابو ذر ـ: نيم روزى در مسجد پيامبر خدا بر ايشان وارد شدم. پس گفتم: اى پيامبر خدا، پدر و مادرم به فدايت باد! به من سفارشى فرما كه خداوند به واسطه آن، به من سود دهد. فرمود:. اى ابو ذر آيا دوست دارى به بهشت روى؟». گفتم: آرى، پدرم فدايت باد! فرمود: «پس آرزو را كوتاه كن و مرگ را پيشِ چشم خود بدار و از خداوند ـ چنان كه شايد و بايد ـ شرم كن».

تنبيه الخواطر:پيامبر خدا [به يارانش]فرمود: «آيا همه شما دوست داريد به بهشت برويد؟». گفتند: آرى، اى پيامبر خدا! فرمود: «[پس] آرزو را كوتاه كنيد، مرگ را در مقابل ديدگان خود قرار دهيد و از خدا چنان كه بايد، شرم بداريد».

الزهد، حسين بن سعيدـ به نقل از برخى از اصحاب ـ: پيامبر خدا، سوار بر شتر خود بود و قصد رفتن به يكى از جنگ ها را داشت. باديه نشينى آمد و ركاب شتر ايشان را گرفت و گفت: اى پيامبر خدا! به من كارى بياموز كه با انجام دادن آن، به بهشت بروم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هر كارى كه دوست دارى مردم در حقّت بكنند، تو با آنها همان كن و هر كارى كه دوست ندارى نسبت به تو انجام دهند، تو نيز با آنان چنان مكن. حالا بگذار شتر به راه افتد».

مجمع البيانـ به نقل از بَراء بن عازب ـ: باديه نشينى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! عملى به من بياموز تا با انجام دادن آن، به بهشت بروم. پيامبر خدا فرمود: «سؤالى كوتاه، امّا مهم پرسيدى. بنده آزاد كن و برده رها نما». باديه نشين پرسيد: مگر اين دو، يكى نيست؟ فرمود: «نه؛ آزاد كردن بنده، آن است كه خودت به تنهايى بنده اى را آزاد كنى؛ ولى رها ساختن برده، آن است كه در بهاى آزادىِ او يارى كنى. [ديگر اين كه] به خويشاوندِ ستمگرت مهربانى كن. اگر اين نشد، پس گرسنه اى را سير كن و تشنه اى را آب ده، و امر به معروف و نهى از منكر كن. اگر اين را هم نتوانستى، زبانت را جز از خوبى، فرو ببند».