حدیث دربارهدرجات بهشت
عنه صلى الله عليه و آله:إنَّ اللّهَ جَلَّ ثَناؤهُ لَيُدخِلُ قَوما الجَنّةَ فيُعْطيهِم حتّى تَنْتَهي أمانِيُّهُم، وفَوقَهُم قَومٌ في الدَّرَجاتِ العُلى، فإذا نَظَروا إلَيهِم عَرَفوهُم فيَقولُونَ: رَبَّنا، إخوانُناكُنّا مَعَهُم في الدُّنيا فبِمَ فَضّلْتَهُم علَينا؟ فيقالُ: هَيْهاتَ! إنَّهُم كانوا يَجوعونَ حينَ تَشْبَعونَ، ويَظْمَؤونَ حينَ تَروَونَ، ويَقومونَ حينَ تَنامونَ، ويَشْخَصونَ حينَ تَخْفَضونَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند ـ كه مدحش بزرگ است ـ گروهى را وارد بهشت مى كند و به آنها چندان عطا مى فرمايد كه آرزوهايشان تمام مى شود. بالاتر از آنها، گروهى ديگر، در درجاتى عالى به سر مى برند. چون اينان را بينند، مى شناسند و مى گويند: پروردگارا! اينان، همان برادران ما هستند كه در دنيا با هم بوديم. پس به چه سبب، آنها را بر ما برترى دادى؟
پاسخ مى آيد: «هيهات! زمانى كه شما سير بوديد، آنان گرسنه بودند. زمانى كه شما سيراب بوديد، آنان تشنه بودند. زمانى كه شما مى خوابيديد، آنها به عبادت ايستاده بودند. و آن گاه كه شما آرام [و آسوده] بوديد، آنان در سختى [و ناراحتى] بودند».
۱.الأمالي للطوسي: ص 528 ح 1162 عن أبي ذرّ، بحار الأنوار: ج 77 ص 77 ح 3.