حدیث دربارهايستگاه هاى قيامت
تفسير فرات عن أبي الدَّرداء عن رسول اللّه صلى الله عليه و آله:الظّالِمُ لِنَفسِه يُحبَسُ في يَومٍ مِقدارُه خمسين ألفَ سَنَةٍ، حَتّى يَدخُلَ الحُزنُ في جَوفِهِ، ثُمَّ يَرحَمُهُ فَيُدخِلُهُ الجَنَّةَ.
فقالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: الحَمدُ للّهِِ الّذي أذهَبَ عَنّا الحَزنَ، الّذي أدخَلَ أجوافَهُم في طولِ المَحشَرِ. ۱
تفسير فراتـ به نقل از ابو درداء ـ: پيامبر خدا فرمود: «كسى كه [در دنيا با ارتكاب گناه]به خود ستم كرده باشد، در آن روزى كه اندازه آن پنجاه هزار سال است، نگه داشته مى شود، چندان كه خداوند، اندوه را به درون او مى برد. سپس به او رحم مى كند و به بهشت مى برد».
سپس پيامبر خدا فرمود: «ستايش، از آنِ خدايى است كه اندوه را از ما زدود؛ خدايى كه در طول مدّت محشر به درون آنها [غم و اندوه] وارد كرد».
۱.تفسير فرات: ص 350 ح 477، بحار الأنوار: ج 7 ص 199 ح 75.