آثار اهمّيت دادن به آخرت

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه آخرت، همّ و غمّ او باشد، خداوند، دلش را بى نياز مى گردانَد و پريشانى اش را سامان مى دهد و دنيا به رغم ميلش، به او روى مى آورد، و كسى كه دنيا همّ و غمّ او باشد، خداوند، فقر او را در پيش چشمانش قرار مى دهد و خاطرش را آشفته مى سازد و از دنيا، جز همان كه برايش مقدّر شده است، نصيب او نمى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه آخرت، همّ و غمّ و وِردش باشد و چشم به آن بدوزد و همواره انديشه آن را در سر بپروراند، خداوند عز و جل دلش را بى نياز مى گرداند و زندگى اش را سامان مى بخشد و دنيا، با حالت زبونى و تسليم، به او روى مى آورد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه همّ و غمّش را يكسره همّ و غمّ آخرتش قرار دهد، خداوند، او را از همّ و غمّ دنيايش مى رهاند، و كسى كه همه همّ و غمّش، امور دنيا باشد، خداوند عز و جل اهمّيتى نمى دهد كه او در كدام درّه از درّه هاى دنيا به هلاكت در مى افتد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه شب و روز، بزرگ ترين همّ و غمّش آخرت باشد، خداوند، دلش را بى نياز مى گرداند و كارش را سامان مى بخشد و از دنيا نمى رود تا آن كه روزى اش را كامل دريافت كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:تا مى توانيد، خويشتن را از همّ و غمّ دنيا فارغ گردانيد؛ زيرا هر كس كه دنيا بزرگ ترين همّ و غمّ او باشد، خداوند زندگى اش را نابه سامان مى سازد و فقر را پيش چشم او قرار مى دهد؛ و هر كس كه آخرت، بزرگ ترين همّ و غمّ او باشد، خداوند اُمورش را سر و سامان مى دهد و دلش را بى نياز مى گرداند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بنده اگر همّ و غمّش آخرت باشد، خداوند زندگى اش را براى او سامان مى بخشد و بى نيازى اش را در دلش قرار مى دهد؛ ولى اگر همّ و غمش دنيا باشد، خداوند زندگى اش را براى او پريشان و پُرمشغله مى سازد و فقر را پيش چشم او قرار مى دهد. در نتيجه، شب و روزش را جز با نيازمندى سپرى نمى كند (هميشه احساس فقر مى نمايد).

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى متعال مى فرمايد: «اى فرزند آدم! خود را وقف عبادتِ من كن تا سينه ات را از بى نيازى پر كنم و فقرت را بزدايم. در غير اين صورت، دستانت را پر از كار [و مشغله] مى گردانم و فقرت را برطرف نمى سازم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در بازگشتش از جنگ اُحُد، در حالى كه مردم ايشان را در ميان گرفته بودند ـ: اى مردم! به آباد كردن آخرتتان كه بِدان مكلّف شده ايد، روى بياوريد و از دنيايتان كه براى شما تضمين شده است [و روزى تان در آن، خواه ناخواه مى رسد]، روى بگردانيد و اعضا و جوارحى را كه به نعمت هاى او تغذيه شده است، در معصيت او كه موجب خشم خداوند مى شود به كار نگيريد و به طلب آمرزش از او بپردازيد و همّ و غمّ خود را صرف تقرّب به طاعت او كنيد. كسى كه به بهره اش از دنيا آغاز كند، بهره اش از آخرت را از كف مى دهد و به آنچه از دنيا مى خواهد هم نمى رسد؛ و كسى كه به بهره اش از آخرت آغاز كند، سهمش از دنيا به او مى رسد و از آخرت نيز به آنچه مى خواهد، دست خواهد يافت.