دورى كردن از ناراستى و خيانت
6 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:أيُّما والٍ باتَ غاشّا لِرَعِيَّتِهِ، حَرَّمَ اللّهُ عَلَيهِ الجَنَّةَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر حكمرانى شب را در انديشه ناراستى و خيانت به مردمش به سر برد، خداوند، بهشت را بر او حرام مى گردانَد.
۱.حلية الأولياء: ج 6 ص 136؛ تنبيه الخواطر: ج 2 ص 275 كلاهما عن عطيّة بن بشير.
عنه صلى الله عليه و آله:ما مِن وَالٍ يَلي رَعِيَّةً مِن المُسلِمينَ فَيَموتُ وهُوَ غاشٌّ لَهُم، إلّا حَرَّمَ اللّهُ عَلَيهِ الجَنَّةَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ كس نيست كه بر مردمى از مسلمانان حاكم شود و با خيانت وناراستى نسبت به آنان از دنيا برود، مگر آن كه خداوند، بهشت را بر او حرام مى گردانَد.
۱.صحيح البخاري: ج 6 ص 2614 ح 6732 عن معقل بن يسار.
عنه صلى الله عليه و آله:أيُّما راعٍ استُرعِيَ رَعِيَّةً فَغَشَّها، فَهُوَ فِي النّارِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس حكومتِ بر مردمى به وى سپرده شود و او با آنان ناراستى كند، چنين كسى در آتش است.
۱.مسند ابن حنبل: ج 7 ص 284 ح 20311 عن معقل بن يسار.
عنه صلى الله عليه و آله:مَنِ استُرعِيَ رَعِيَّةً فَغَشَّها، لَقِيَ رَبَّهُ وهُوَ عَلَيهِ غَضبانُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس سرپرستىِ مردمى به او سپرده شود و او به آنان، خيانت و ناراستى ورزد، پروردگارش را در حالى ديدار مى كند كه از او در خشم است.
۱.تاريخ بغداد: ج 3 ص 379 الرقم 1497 عن معقل بن يسار.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من، سه كس را لعنت كردم و خداى متعال هم لعنتشان فرمود: پيشوايى كه با مردمش تجارت كند ۳.
۱.قوله: «يتّجر في رعيّته» وذلك بأن يزيد أو ينقص عليهم في الأسعار والقيمة كما يفعله أهل الجور، وقيل: يريد أن يجعلهم كالتجارة كلّما أراد أن يأخذ شيئا أخذه منهم لنفسه لا لمصلحة عامة المسلمين. أو يريد أنّه إذا باع شيئا وعُرف أنّه للإمام أخذه المشتري غاليا، وإذا أخذ منهم شيئا للإمام أعطوه رخيصا بالكره منهم (درر الأحاديث النبويّة: ص 114).
۲.مسند زيد: ص 255 عن زيد بن على عن أبيه عن جده عن الإمام عليّ عليهم السلام.
۳.. يعنى: قيمت اجناس و مايحتاج آنان را افزايش و كاهش دهد، همان كارى كه حاكمان جور مى كنند. بعضى گفته اند: مراد اين است كه آنان را چون كالاى تجارى قرار دهد و هر گاه خواست چيزى از آنان بگيرد، براى خودش بستانَد، نه براى مصلحت عموم مردم. شايد هم مقصود اين است كه: هر گاه چيزى فروخت و معلوم شد كه آن چيز متعلّق به پيشواست، مشترى آن را گران بخرد و هر گاه خواست چيزى از آنان براى پيشوا خريدارى كند، على رغم ميل خود به او ارزان بدهند.